ഇടവപ്പാതിയിലെ വിരുന്നുകാരൻ [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ] 326

​ബാക്കി ചായ കൂടി കുടിച്ച ശേഷം അവൻ ഗ്ലാസ് താഴെ വെച്ചു.

 

“മീരാ… നിനക്ക് എന്നെ മനസ്സിലാക്കാൻ സമയം എടുക്കും. അതുകൊണ്ട് തന്നെ… ഇതാണ് എന്റെ നമ്പർ.”

 

 

​പെട്ടെന്ന് മീരയുടെ അടുത്തു ഡൈനിങ് ടേബിളിൽ ഇരുന്ന ഫോൺ ‘ടിങ്ങ്’ എന്ന ശബ്ദത്തോടെ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തു.

 

അവൾ ഞെട്ടലോടെ ഫോൺ എടുത്തു നോക്കി. ഒരു അജ്ഞാത നമ്പറിൽ നിന്നും ഒരു വാട്സാപ്പ് സന്ദേശം വന്നിരിക്കുന്നു:

 

“നിന്റെ സന്ദീപ്.”

 

 

​മീരയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി. ഈ നമ്പർ…

 

ഇത് അവൾ ആർക്കും കൊടുക്കാറില്ല. സ്കൂളിലെ ഔദ്യോഗിക കാര്യങ്ങൾക്കും അടുത്ത ബന്ധുക്കൾക്കും മാത്രമറിയാവുന്ന അവളുടെ പേഴ്സണൽ നമ്പർ ഇയാൾക്ക് എങ്ങനെ കിട്ടി?

 

ആ ചോദ്യം മീരയുടെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു സംശയമുണ്ടാക്കി.

 

 

 

 

ഫോണിലെ ആ സന്ദേശത്തിലേക്കും, ചായ കുടിച്ച ഒഴിഞ്ഞ ഗ്ലാസിലേക്കും നോക്കി അവൾ ആലോചിച്ചു—ഇതൊരു സ്വപ്നമാണോ അതോ അഞ്ചു വർഷത്തെ തന്റെ കാത്തിരിപ്പിന് ദൈവം നൽകിയ ഉത്തരമാണോ?!!!

 

 

മീരയുടെ കാലുകൾ തറയിൽ തറഞ്ഞുപോയി.

 

ഒന്നും മിണ്ടാനോ പ്രവർത്തിക്കാനോ കഴിയാത്ത ഒരുതരം ശൂന്യത അവളിൽ പടർന്നു.

 

അടുക്കളയിലെ ആ ചെറിയ ഇടനാഴിയിൽ അപ്പോഴും അവന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂടും, കാതോരത്ത് മന്ത്രിച്ച ആർദ്രമായ വാക്കുകളും തങ്ങിനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

വർഷങ്ങളുടെ ഏകാന്തതയുടെ മഞ്ഞുപാളികൾ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ഉരുകിത്തീർന്നതിന്റെ നടുക്കത്തിലായിരുന്നു അവൾ.