ഇടവപ്പാതിയിലെ വിരുന്നുകാരൻ [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ] 326

അപ്പോൾ ആ കിച്ചണിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ ചെമ്പ് പാത്രത്തിൽ നിന്നും ആ അടപ്രഥമൻ പായസത്തിന്റെ മണം അയാളുടെ മൂക്കിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി..

 

അയാൾ ആ സ്പൂണിൽ അല്പം കൈയിലേക്ക് അവൾ സന്ദീപിന്റെ ഓർമദിവസം തയ്യാറാക്കിയ ആ പായസം ഒഴിച്ചു രുചിച്ചുനോക്കി..

 

“പായസം അടിപൊളിയാണ് മീരാ..”

 

 

അവൾക്ക് എന്താ പറയേണ്ടത് എന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു..

 

 

​അവൻ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞ് ലിവിങ് റൂമിലൂടെ നടന്നു. ഓരോ ചുവടിലും അവൾക്ക് കാണാമായിരുന്നു.അതൊരു അപരിചിതന്റെ നടത്തമല്ല. താൻ വർഷങ്ങളോളം കാത്തിരുന്ന, സ്വപ്നം കണ്ട തന്റെ സന്ദീപിന്റെ അതേ താളം…..

 

 

ഉമ്മറത്തെ വാതിൽക്കൽ എത്തിയപ്പോൾ അവൻ ഒരിക്കൽ കൂടി തിരിഞ്ഞു നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു…

 

ആ നോട്ടത്തിൽ “നീയെന്റേതാണ്” എന്നൊരു ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

 

 

​അവൻ പടികളിറങ്ങി മുറ്റത്തെ നനഞ്ഞ മണ്ണിലേക്ക് നടന്നു.

 

ഇടവപ്പാതിയുടെ ബാക്കിപത്രമെന്നോണം ആകാശം വീണ്ടും ഇരുണ്ടു കൂടിയിരുന്നു.

 

മുറ്റത്തെ മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ അവൻ ഗേറ്റിനടുത്തേക്ക് നീങ്ങുന്നത് മീര നിർനിമേഷയായി നോക്കിനിന്നു.

 

 

​ഗേറ്റ് തുറക്കുന്ന ആ പരിചിതമായ ശബ്ദം…

 

വർഷമായി ആ ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോഴെല്ലാം അവളുടെ ഹൃദയം ഒന്ന് പിടയാറുണ്ടായിരുന്നു.

 

ഇന്ന് ആ ഗേറ്റ് അടഞ്ഞപ്പോൾ അവൾക്ക് തോന്നിയത് തന്റെ ആത്മാവിന്റെ പകുതി വീണ്ടും പടിയിറങ്ങി പോകുന്നു എന്നാണ്.

 

 

​അവൻ റോഡിലെ ഇരുട്ടിലേക്ക് മറയുന്നത് വരെ മീര അവിടെത്തന്നെ നിന്നു.