ജന്മാനന്തരബന്ധം 4 [Alchemist] 110

​യാത്രയുടെ ഇടയിൽ ബസ്സ് ഒരു പുഴയോരത്ത് നിർത്തി. എല്ലാവരും വെള്ളത്തിൽ ഇറങ്ങി ബഹളം വെക്കുമ്പോൾ നന്ദന പതുക്കെ കാട്ടിനുള്ളിലെ ഒരു നടപ്പാതയിലൂടെ മുകളിലേക്ക് നടന്നു. ഞാൻ ആരും കാണാതെ അവൾക്ക് പിന്നാലെ പോയി.

​കുറച്ചു ദൂരം ചെന്നപ്പോൾ അവിടെ പായൽ പിടിച്ച ഒരു പഴയ കൽമണ്ഡപം കണ്ടു. അവിടെ വെച്ച് അവൾ തിരിഞ്ഞു നിന്നു.

​”നീ എന്തിനാ എന്നെ പിന്തുടരുന്നത് അഖിൽ?” അവൾ ഒരു സാധാരണ പെൺകുട്ടിയുടെ പരിഭവത്തോടെ ചോദിച്ചു.

​”എനിക്ക്… എനിക്ക് നിന്നോട് സംസാരിക്കണം. നീ ആരാണെന്ന് എനിക്ക് അറിയണം.”

​അവൾ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അവളുടെ ആ ചാരക്കണ്ണുകളിൽ ഒരുതരം ദയ തോന്നി. “ഞാൻ വെറുമൊരു പെൺകുട്ടിയാണ് അഖിൽ. പക്ഷേ നീ എന്നെ പ്രണയിച്ചാൽ നിനക്ക് ഒരുപാട് നഷ്ടപ്പെടേണ്ടി വരും. നിന്റെ ഈ ശാന്തമായ ജീവിതം, നിന്റെ കൂട്ടുകാർ… എല്ലാം.”

​അവൾ എന്റെ കൈ പിടിച്ചു. അവളുടെ സ്പർശനത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു കാന്തികശക്തി ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ അറിയാതെ അവളെ ചേർത്തു പിടിച്ചു. ആ നിമിഷം കാറ്റിൽ വല്ലാത്തൊരു ശബ്ദം കേട്ടു—ആയിരക്കണക്കിന് പാമ്പുകൾ ഇഴഞ്ഞു വരുന്നതുപോലെ ഒരു ശബ്ദം.

​”നന്ദനാ…” ഞാൻ അവളുടെ പേര് വിളിച്ചു.

​അവൾ എന്റെ നെഞ്ചിൽ തല ചായ്ച്ചു. “അഖിലേ, എന്നെ വിട്ടു പോകരുത്. നീ എന്നെ വിട്ടാൽ… ഞാൻ ഈ ലോകത്ത് ഒറ്റയ്ക്കായിപ്പോകും.”

​അതൊരു സാധാരണ പെൺകുട്ടിയുടെ പ്രണയാഭ്യർത്ഥന പോലെ എനിക്ക് തോന്നി. ഞാൻ അവളെ വിശ്വസിച്ചു. അവളുടെ ആ നിഗൂഢതകളെല്ലാം പ്രണയത്തിന്റെ ഭാഗമാണെന്ന് ഞാൻ കരുതി.