ജന്മാനന്തരബന്ധം 4 [Alchemist] 32

​”നന്ദനാ… ഇത്… ഇതാരാണ്?” ഞാൻ ആ ഫോട്ടോ കാണിച്ച് ചോദിച്ചു.

​അവൾ പതുക്കെ എന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. അർജുൻ ഭയം കൊണ്ട് പിന്നോട്ട് മാറി. അവൾ ഫോട്ടോയിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി, എന്നിട്ട് എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്ന രീതിയിൽ നോക്കി.

​”അത് നീയാണ് അഖിൽ. കാലങ്ങൾക്ക് മുൻപ് നീ എനിക്ക് തന്ന വാക്കാണിത്. നമ്മൾ വീണ്ടും കാണുമെന്ന്… നീ നിന്റെ വാക്ക് പാലിച്ചു. പക്ഷേ നിനക്ക് ഒന്നും ഓർമ്മയില്ലെന്ന് മാത്രം.”

​അവൾ എന്റെ കവിളിൽ പതുക്കെ തലോടി. അവളുടെ കൈകൾക്ക് മഞ്ഞുപോലെ തണുപ്പായിരുന്നു.

​”നീ… നീ ഒരു മനുഷ്യസ്ത്രീയാണോ?” എന്റെ ശബ്ദം ഇടറി.

​അവൾ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ഒരുപാട് വേദനയും അതിലേറെ നിഗൂഢതയും ഉണ്ടായിരുന്നു. “ഞാൻ നിന്റെ പ്രണയമാണ് അഖിൽ.

ഈ ജന്മത്തിലല്ല, എല്ലാ ജന്മങ്ങളിലും നിന്നെ പിന്തുടരുന്ന നിന്റെ മാത്രം പ്രണയം. നിനക്ക് പേടിയുണ്ടോ?”

​അർജുൻ ഇതിനിടയിൽ അവിടെ നിന്ന് സ്കൂട്ടാമി ഞാൻ അവിടെ തറഞ്ഞു നിന്നുപോയി. എന്റെ ജീവിതം ഒരു വലിയ കെണിയിലേക്ക് വീഴുകയാണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. അവൾ എന്നെ വശീകരിക്കുകയല്ല, മറിച്ച് നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള ഒരു ശാപത്തിലേക്ക് എന്നെ തിരികെ വിളിക്കുകയാണ്.

​”വാ… നമുക്ക് പോകാം.

ആരും കാണാത്ത, സമയമില്ലാത്ത ഒരിടത്തേക്ക്…”

​അവൾ എന്റെ കൈ പിടിച്ചു. ആ നിമിഷം കാടിനുള്ളിലെ മരങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്ന് ആയിരക്കണക്കിന് നാഗങ്ങളുടെ ചീറ്റൽ ശബ്ദം മുഴങ്ങാൻ തുടങ്ങി.

നന്ദനയുടെ ആ കൈകൾക്ക് മഞ്ഞുപോലെ തണുപ്പായിരുന്നെങ്കിലും, അവളുടെ സ്പർശനം എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു അഗ്നിപർവ്വതം പുകയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.