ജന്മാനന്തരബന്ധം 4 [Alchemist] 110

ചുറ്റുമുള്ള കാടും നിലാവും എല്ലാം മാഞ്ഞുപോയി. ആ നിമിഷം. പ്രപഞ്ചം ഞങ്ങൾക്കായി മാത്രം നിശ്ചലമായി നിന്നു.

​അവൾ എന്റെ കൈകൾ പിടിച്ചു പതുക്കെ ഒ ഒരു പഴയ മണ്ഡപത്തിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് കൂട്ടി കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ വായുവിൽ ചന്ദനത്തിരിയുടെയും കാട്ടുപൂക്കളുടെയും ഗന്ധം വല്ലാതെ തങ്ങിനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നിലാവെളിച്ചം കൽത്തൂണുകൾക്കിടയിലൂടെ അരിച്ചുവന്ന് അവളുടെ ചാരക്കണ്ണുകളിൽ തട്ടി തിളങ്ങി.

​”അഖിൽ…” അവൾ മന്ത്രിച്ചു. ആ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു വശ്യതയുണ്ടായിരുന്നു.

​അവൾ പതുക്കെ എന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകളിൽ വിരലോടിച്ചു. അവളുടെ വിരലുകളുടെ ചലനം എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ താളത്തിനൊപ്പമായിരുന്നു. ഞാൻ അവളുടെ ഇടുപ്പിലൂടെ കൈകൾ ചുറ്റി അവളെ എന്നിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു. ആ നിമിഷം ഒരു സാധാരണ പ്രണയമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ കാത്തിരിപ്പിന്റെ ദാഹമായിരുന്നു ഞങ്ങളിൽ.

​അവൾ പതുക്കെ അവളുടെ തല എന്റെ തോളിലേക്ക് ചായ്ച്ചു. അവളുടെ ചുടുനിശ്വാസം എന്റെ കഴുത്തിൽ പതിച്ചപ്പോൾ എന്റെ നിയന്ത്രണം പൂർണ്ണമായും നഷ്ടമായി. അവളുടെ നീളൻ മുടിയിഴകൾ എന്റെ മുഖത്ത് തഴുകി. അവൾ എന്നെ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു—ആ ചിരിയിൽ നൂറു ജന്മങ്ങളുടെ നിഗൂഢതയുണ്ടായിരുന്നു.

​മണ്ഡപത്തിന് വെളിയിൽ നാഗങ്ങൾ കാവൽ നിൽക്കുന്നതുപോലെ ഇഴയുന്ന ശബ്ദങ്ങൾ കേൾക്കാമായിരുന്നു. പക്ഷേ ഉള്ളിൽ, നിലാവിന്റെ തണുപ്പിൽ, ഞങ്ങൾ പരസ്പരം ലയിച്ചു. അവളുടെ ആ ചാരക്കണ്ണുകൾ പതുക്കെ അടഞ്ഞു. ആ നിമിഷം ഞാൻ അറിഞ്ഞു, അവൾ വെറുമൊരു പെണ്ണല്ല, എന്റെ ആത്മാവിന്റെ പകുതിയാണെന്ന്.