ജന്മാനന്തരബന്ധം 4 [Alchemist] 32

​കോളേജ് കാന്റീനിലെ ബഹളത്തിനിടയിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് നന്ദന അപ്പുറത്തെ ടേബിളിൽ വന്നിരുന്നത്. അവളുടെ ആ ചാരക്കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം എന്നിൽ ഉടക്കി നിന്നു.

ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി അ അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഉണ്ട് അതൊരു വെല്ലുവിളി പോലെ എനിക്ക് തോന്നി.

​”ടാ… നീ എങ്ങോട്ടാ ഈ നോക്കി ഇരിക്കുന്നത്?” അർജുൻ എന്റെ തോളിൽ തട്ടി ചോദിച്ചു.

​”അത്… ആ പെൺകുട്ടി, നന്ദന,” ഞാൻ പതിയേ പറഞ്ഞു.

​അർജുൻ ചായ ഗ്ലാസ് താഴെ വെച്ച് എന്നെ ഒന്ന് രൂക്ഷമായി നോക്കി. ഗൗരവം നിറഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ അവൻ പറഞ്ഞു:

“അഖിലേ, നീ അധികം അങ്ങോട്ട് നോക്കണ്ട. അവൾ വേറെ ടൈപ്പാ. ആള് അത്ര ശരിയല്ലെന്നാ കേൾക്കുന്നത്. ആരോടും അധികം സംസാരമില്ല, ആരുമായും കൂട്ടില്ല. എപ്പോഴും എന്തൊക്കെയോ പുസ്തകങ്ങളും മന്ത്രം പോലത്തെ പിറുപിറുക്കലുകളും… നീ വിചാരിക്കുന്ന പോലത്തെ ഒരു നാടൻ പെണ്ണല്ല അവൾ.”

​”പോടാ, നിനക്ക് തോന്നുന്നതാ,” ഞാൻ ചിരിച്ചു തള്ളി. പക്ഷേ എന്റെ ഉള്ളിൽ അവൾ ഉണ്ടാക്കിയ സ്വാധീനം ചെറുതല്ലായിരുന്നു.

​ആ വൈകുന്നേരം കോളേജ് ഗ്രൗണ്ടിന്റെ അറ്റത്തുള്ള മരച്ചുവട്ടിൽ ഞാൻ അവളെ കണ്ടു. ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു അവൾ. ഞാൻ ധൈര്യം സംഭരിച്ച് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.

​”നന്ദന…”

​അവൾ തലയുയർത്തി എന്നെ നോക്കി.

ആ കണ്ണുകളിൽ വിരിഞ്ഞത് ഒരു നിഗൂഢമായ തിളക്കമായിരുന്നു. “ഞാൻ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു അഖിൽ. നീ വരുമെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു.”

​”എന്നെ നിനക്ക് എങ്ങനെ അറിയാം? നമ്മൾ ഇതിനുമുമ്പ് കണ്ടിട്ടേയില്ലല്ലോ?” ഞാൻ സംശയത്തോടെ രണ്ടും കൽ‌പ്പിച്ച ചോദിച്ചു.