ജന്മാനന്തരബന്ധം 4 [Alchemist] 110

​അവൾ പതിയേ എഴുന്നേറ്റു എന്റെ തൊട്ടടുത്ത് വന്നു നിന്നു. അവളുടെ മുടിയിഴകൾ കാറ്റിൽ പാറി എന്റെ മുഖത്ത് തട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വല്ലാത്തൊരു വശ്യതയാർന്ന സുഗന്ധം—ചന്ദനവും കാട്ടുപൂക്കളും കലർന്ന മണം.

​”നമ്മൾ കണ്ടിട്ടുണ്ട് അഖിൽ. പക്ഷേ നിന്റെ ഈ ഓർമ്മയിലില്ലെന്ന് മാത്രം,” അവൾ എന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കോളറിൽ വിരലോടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അവളുടെ വിരലുകൾക്ക് മഞ്ഞുപോലെ തണുപ്പായിരുന്നു, പക്ഷേ ആ സ്പർശനം എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു അഗ്നിപർവ്വതം പുകയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​അവൾ എന്റെ കാതിനടുത്ത് വന്ന് താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ മന്ത്രിച്ചു, “നിന്റെ ഈ സൗന്ദര്യമുണ്ടല്ലോ… അതൊരു ശാപമാണ്. പക്ഷേ ആ ശാപം എനിക്ക് ഇഷ്ടമാണ്.”

​അവളുടെ ശ്വാസം എന്റെ കാതിൽ തട്ടിയപ്പോൾ എന്റെ നിയന്ത്രണം നഷ്ടമാകുന്നത് പോലെ തോന്നി. അർജുൻ പറഞ്ഞത് ശരിയായിരിക്കാം, അവൾ വേറെ ടൈപ്പാണ്. ഒരു സാധാരണ പെൺകുട്ടിക്ക് തരാൻ കഴിയാത്ത തരം ഒരു ലഹരി അവൾ എനിക്ക് നൽകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​”നിനക്ക് എന്നെ പേടിയുണ്ടോ?” അവൾ എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്ന നോട്ടത്തോടെ ചോദിച്ചു.

​”ഇല്ല…” ഞാൻ പതറുന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.

​”എങ്കിൽ ഇന്ന് രാത്രി 12 മണിക്ക് പഴയ സർപ്പക്കാവിനടുത്തേക്ക് വരുമോ? നിനക്ക് ഞാൻ ആരാണെന്ന് കാണിച്ചുതരാം…”

​ഒരു വല്ലാത്ത പുഞ്ചിരിയോടെ അവൾ അവിടെ നിന്ന് നടന്നു നീങ്ങി.

ഞാൻ അവിടെ തറഞ്ഞു നിന്നുപോയി. എന്റെ ജീവിതം തലകീഴായി മറിയാൻ പോകുന്നതിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു അത്.

ഇടയ്ക്കിടെ അവൾ ആരും കാണാതെ എന്നെ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിക്കും. ആ പുഞ്ചിരിക്ക് ഒരു വല്ലാത്ത വശ്യതയുണ്ടായിരുന്നു—ഒരു ഇരയെ വലയിലാക്കുന്ന വേട്ടക്കാരന്റെ വശ്യത.