ജന്മാനന്തരബന്ധം 4 [Alchemist] 32

​”നന്ദനാ…”

​അവൾ തലയുയർത്തി എന്നെ നോക്കി. ആ ചാരക്കണ്ണുകളിൽ ഒരുതരം കൗതുകം. “ഓ… അഖിൽ! എന്താ ഇവിടെ?”

​”നീ എന്തിനാ എന്നോട് ഇങ്ങനെ പെരുമാറുന്നത്? ഇന്നലെ രാത്രി നമ്മൾ കണ്ടതല്ലേ?” എന്റെ ശബ്ദം അല്പം ഇടറി.

​അവൾ പതുക്കെ ചിരിച്ചു. ആ ചിരി എന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് തുളഞ്ഞു കയറി. “നമ്മൾ കണ്ടോ? എവിടെ വെച്ച്? നിനക്ക് തോന്നുന്നതാകാം അഖിൽ. നീ വല്ലാതെ സ്വപ്നം കാണുന്നുണ്ടോ?”

​അവൾ ചായ കുടിച്ച് എഴുന്നേറ്റു. എന്നിട്ട് എന്റെ മുഖത്തേക്ക് വല്ലാതെ അടുത്തു വന്നു. അവളുടെ ശ്വാസം എന്റെ മുഖത്ത് തട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “പക്ഷേ നിന്റെ ഈ സ്വപ്നങ്ങൾ എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ട്. നിനക്ക് എന്നെ പ്രണയിക്കണമെന്നുണ്ടോ?”

​അവൾ അത് ചോദിച്ചപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒന്ന് തകർന്നു വീണത് പോലെ തോന്നി. അതൊരു ചോദ്യമായിരുന്നില്ല, അതൊരു കെണിയായിരുന്നു. ഒരു സാധാരണ പെൺകുട്ടിയുടെ നിഷ്കളങ്കതയും ഒരു യക്ഷിയുടെ തന്ത്രവും ഒരേസമയം അവളുടെ മുഖത്ത് മിന്നിമറഞ്ഞു.

​”എനിക്ക്… എനിക്ക് അറിയില്ല,” ഞാൻ പറഞ്ഞു.

​”അറിഞ്ഞു തുടങ്ങും. മംഗലത്തെ തറവാട്ടിലെ രാജകുമാരന്മാർക്ക് പ്രണയം എപ്പോഴും ഒരു ശാപമാണ്. നീ ആ ശാപം ഏറ്റെടുക്കാൻ തയ്യാറാണോ?”

​അവൾ വല്ലാത്തൊരു നോട്ടം എനിക്ക് നൽകി അവിടെ നിന്ന് നടന്നു നീങ്ങി.

അവൾ പോയിക്കഴിഞ്ഞിട്ടും അവളുടെ ആ ചന്ദനഗന്ധം അവിടെ ബാക്കിയായിരുന്നു.

എനിക്ക് എന്നോട് തന്നെ നിയന്ത്രണം നഷ്ടമാകുന്നത് പോലെ തോന്നി. അർജുൻ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്, അവൾ വേറെ ടൈപ്പാണ്. പക്ഷേ അവളുടെ ആ ‘വേറെ ടൈപ്പ്’ ഭാവമാണ് എന്നെ അവളിലേക്ക് കൂടുതൽ അടുപ്പിക്കുന്നത്.