ജന്മാനന്തരബന്ധം 4 [Alchemist] 110

​ഞാൻ അറിയാതെ തന്നെ അവളിലേക്ക് ആകൃഷ്ടനായി. എന്റെ പഠിത്തവും കൂട്ടുകാരും എല്ലാം രണ്ടാമതായി. നന്ദന… അവളുടെ ആ ചാരക്കണ്ണുകൾ… അതായി എന്റെ ലോകം.

കോളേജ് ടൂർ. അത് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരവും എന്നാൽ ഏറ്റവും ഭയാനകവുമായ ഒന്നായി മാറുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയിരുന്നില്ല. വടക്കൻ മലബാറിലെ ഒരു മലയോര ഗ്രാമത്തിലേക്കായിരുന്നു യാത്ര. പച്ചപ്പും മൂടൽമഞ്ഞും നിറഞ്ഞ ആ പ്രദേശം.

​ബസ്സിൽ പാട്ടും ബഹളവുമായി എല്ലാവരും ആഘോഷിക്കുമ്പോൾ, ഏറ്റവും പുറകിലെ വിൻഡോ സീറ്റിൽ ഹെഡ്സെറ്റും വെച്ച് പുറത്തെ കാഴ്ചകളിലേക്ക് നോക്കി നന്ദന ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ ആ ചാരക്കണ്ണുകൾ ഇടയ്ക്കിടെ ഗ്ലാസിലെ പ്രതിഫലനത്തിലൂടെ എന്നെ നോക്കുന്നുണ്ട്.

​ബസ്സ് ഒരു വളവ് തിരിഞ്ഞപ്പോൾ ഉണ്ടായ ആക്കത്തിൽ ഞാൻ അവളുടെ സീറ്റിനടുത്തേക്ക് നീങ്ങിപ്പോയി.

​”ഇവിടെ ഇരുന്നോ…” അവൾ ഹെഡ്സെറ്റ് മാറ്റി പകുതി സീറ്റ് എനിക്ക് ഒഴിഞ്ഞുതന്നു.

​ഞാൻ അവളുടെ അടുത്ത് ഇരുന്നു. എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് എനിക്ക് തന്നെ കേൾക്കാമായിരുന്നു. അർജുൻ ദൂരെയിരുന്ന് എന്നെ കണ്ണ് കാണിച്ചു പേടിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ എനിക്ക് അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

​”അഖിൽ…” അവൾ പതുക്കെ വിളിച്ചു. “നിനക്ക് ഈ സ്ഥലത്തെപ്പറ്റി എന്തെങ്കിലും അറിയാമോ? പണ്ട് ഇവിടെ ഒരു വലിയ കൊട്ടാരമുണ്ടായിരുന്നു. നിന്റെ തറവാട്ടുമായി ബന്ധമുള്ള ഒരു കൊട്ടാരം.”

​”എനിക്കറിയില്ല…” ഞാൻ അവളുടെ കൈകളിലേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ വിരലുകളിൽ നീല രത്നം പതിപ്പിച്ച ആ വെള്ളി ചരടുണ്ട്. (ഇത് പിൽക്കാലത്ത് ദേവ്നയുടെ കയ്യിൽ കണ്ട അതേ ചരടാണെന്ന് അഖിൽ അന്ന് അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല).