അങ്ങനെ വളവെത്തിയപ്പോൾ വയലിലേക്ക് നീളുന്ന വഴിയെ നീന ഒന്നു നോക്കി. കുറച്ച് അകലെയായി ഒരു തകര ഷെഡ്ഡ്, സൈഡിലായി വാഴയും മറ്റും, ആ ഷെഡ്ഡിന് പുറകിലായി റബർ തോട്ടവും. അങ്ങനെ നോക്കിയപ്പോൾ ഒരാൽ അവിടെ നിന്ന് വാഴയ്ക്ക് കിളയ്ക്കുന്നു. നീന ഒന്നും കൂടെ സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി, അതേ വേലപ്പൻ തന്നെ. വേലപ്പൻ ആണെന്ന് ഉറപ്പായതും അയാൾക്കരികിലേക്ക് പോകാൻ അവളുടെ മനസ്സും പൂറും ഒരുപോലെ വെമ്പി. നീന ഒന്ന് ചുറ്റും നോക്കി ആരുമില്ലെന്ന് ഉറപ്പാക്കി വയലിലേക്കുള്ള വഴിയിലേക്കിറങ്ങി നടന്നു.
വേലപ്പൻ ഒരു കൈലിയും ഉടുത്ത് കഷണ്ടിത്തലയിൽ ഒരു പഴയ തോർത്തും ചുറ്റിയാണ് പണിയെടുക്കുന്നത്. നട്ടുച്ച വെയിലത്ത് വിയർത്ത് കുളിച്ച് ഉള്ള പണിയാണ്. അനക്കം കേട്ട് കിള നിർത്തി വേലപ്പൻ നോക്കി.
“അല്ലാ ആരിത് നീയോ… എന്താടി ഇത് വഴിയൊക്കെ…?”
നടന്നെതിയ നീന ഇത് കേട്ട് വേലപ്പനെ ഒന്നു കടുപ്പിച്ച് നോക്കി.
“നിങ്ങളിത് എവിടാരുന്ന് എൻ്റെ വേലപ്പൻ ചേട്ടാ… അന്ന് പോയതാ… പിന്നെ ഒരു വിവരോം ഇല്ല… ഹും..”
“എടി അവളേ… അപ്പം നീ എന്നേം കാത്ത് ഇരിക്കാരുന്നോടീ കള്ളീ…”
കിളച്ചോണ്ടിരുന്ന കുന്താലി അടുത്തുള്ള വാഴയിലേക്ക് ചാരിവെച്ചിട്ട് വേലപ്പൻ ഒന്ന് ആക്കിക്കൊണ്ട് അവളോട് ചോദിച്ചു.
“പോ അവ്ടുന്നു…”, മുഖം നാണത്താൽ ചുവന്ന് അവൾ പറഞ്ഞു.
“അപ്പൊ കഴച്ച് പൊട്ടിയേച്ച് വന്നേക്കു വാ ല്ലേ… പെരുംകഴപ്പി തന്നല്ലോടി നീ.. മ് നിനക്ക് ഇപ്പം ധൃതിയില്ലേൽ ഷെഡ്ഡിലോട്ട് വാടീ…”, വേലു കീഴ്ചുണ്ട് കടിച്ച് അവളെ നോക്കി പറഞ്ഞിട്ട് ഷെഡ്ഡിലേക്ക് നടന്നു.
ഓ വേണ്ട 🙏