കോളേജിൽ പഠിക്കുന്ന സമയത്ത് എനിക്കും ചിലരോടൊക്കെ ഇഷ്ടം തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. വെളുത്ത നിറവും മിനുസമുള്ള ഛർമവും, നല്ല ആകൃതിയുള്ള ശാരീരിക ഘടന നിറഞ്ഞ പെണ്ണുങ്ങളായിരുന്നു എന്റെ അന്നത്തെ വീക്ക്-നെസ്സ്.
പക്ഷെ എനിക്ക് അന്ന് അവരോട്ട് നേരിട്ട് ചെന്ന് സിനിമക്ക് പോയാലോ, ചായ കുടിക്കാൻ പോയാലോ എന്നൊക്കെ ചോദിക്കാൻ സത്യം പറഞ്ഞാൽ ഇത്തിരി പേടിയായിരുന്നു എന്ന് വേണം പറയാൻ. അതുകൊണ്ട് തന്നെ എന്റെ ക്ലാസ്സിലും ഹോസ്റ്റലിലും ഉള്ള സുഹൃത്തുക്കൾ നല്ല കിടിലൻ ലൂക്കുള്ള, റിച്ച് കുടുംബത്തിലെ പെൺകുട്ടികളെകൊണ്ട് കറങ്ങാനും, റൂമെടുക്കാനും, കെട്ടിപിടിക്കാനും, പണ്ണാനുമൊക്കെ കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ അത് നോക്കി നിൽക്കുക എന്നത് എന്റെ അന്നത്തെയൊരു സ്ഥിരം കാഴ്ചയായിരുന്നു. പക്ഷെ ആ ദുരിത കാലങ്ങൾക്കഒക്കെ വിരാമമാവറായി എന്ന് ഞാൻ കുറച്ചു വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണു മനസ്സിലാകുന്നത്.
********
കാലങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു…..
അങ്ങനെ അതെ കോളേജിൽ നിന്നും മാസ്റ്റേഴ്സ് ഡിഗ്രി എടുത്തിട്ട് അവിടത്തെയൊരു പ്രശസ്ത ഐ.ടി കമ്പനിയിൽ തന്നെ എനിക്ക് ജോലി കിട്ടി. മാസം രണ്ട് – രണ്ടര ലക്ഷം സാലറി ഉണ്ടായിരുന്ന ആ കമ്പനിയിൽ ഏകദേശം ഒരു ആറു വർഷം ജോലി ചെയ്ത് സമ്പാദിച്ചുകൊണ്ട് ഇരിക്കുന്ന നേരത്താണ് മറ്റൊരു വശത്തു നിന്ന് വീട്ടുകാരുടെ പ്രഷർ. കല്യാണ കാര്യവും പറഞ്ഞുകൊണ്ട്.
എന്തായാലും എന്നെകൊണ്ട് ഇനിയൊരു പെണ്ണിനെ പ്രേമിച്ചു കെട്ടാനൊന്നും കഴിയില്ലായെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി തുടങ്ങി. അപ്പോ പിന്നെ രക്ഷ ഒന്ന് ഉള്ളു, അറേഞ്ച് മാര്യേജ്…..!
