“മാഡം… എഴുന്നേൽക്കൂ. സമയം ഒൻപതായി,” കനത്തൊരു ശബ്ദം കേട്ട് ടീന ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞ് നോക്കി.
മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന രൂപം കണ്ട് അവൾ ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിച്ചുപോയി. ഇന്നലെ രാത്രി തന്നെ ഒരു വേശ്യയെപ്പോലെ തറയിലും കട്ടിലിലും ഇട്ട് മേഞ്ഞ ആ വന്യമൃഗമല്ല ഇപ്പോൾ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത്. രാഘവൻ തന്റെ പഴയ, കൃത്യമായി ഇസ്തിരിയിട്ട നീല ഡ്രൈവർ യൂണിഫോം ധരിച്ച്, തലയിൽ തൊപ്പിയും വെച്ച്, കൈകൾ മുന്നിൽ കെട്ടി അതീവ വിനയത്തോടെ നിൽക്കുകയാണ്. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഇന്നലത്തെ ആ കാമഭ്രാന്തിന്റെ ഒരംശം പോലുമില്ലായിരുന്നു.
“രാഘവാ… നീ…” ടീന നഗ്നമായ തന്റെ ശരീരം ബെഡ്ഷീറ്റുകൊണ്ട് വേഗം മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“മാഡം, പത്തു മണിക്ക് ആ പയ്യൻ ഇവിടെ എത്തും. നമുക്ക് തൻസീനയെയും ആൻസിയെയും കുടുക്കാനുള്ള കെണി ഒരുക്കാൻ വെറും ഒരു മണിക്കൂർ മാത്രമാണ് ബാക്കിയുള്ളത്. അതുകൊണ്ട് വേഗം തയ്യാറാകൂ,” വളരെ ഔദ്യോഗികമായ സ്വരത്തിൽ രാഘവൻ പറഞ്ഞു.
രാഘവന്റെ ഈ പെട്ടെന്നുള്ള മാറ്റം ടീനയെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുകയും ഒപ്പം വലിയൊരു ഞെട്ടലുണ്ടാക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ മുറിക്കുള്ളിൽ വെച്ച് തനിക്കുമേൽ സർവ്വ അധികാരവും പ്രയോഗിച്ച പുരുഷൻ, പുറത്തിറങ്ങാൻ നേരത്ത് വീണ്ടും തന്റെ വെറുമൊരു വിനീതനായ ഡ്രൈവറായി മാറിയിരിക്കുന്നു!
അവൾ കട്ടിലിൽ നിന്നിറങ്ങാൻ ആഞ്ഞപ്പോഴാണ് മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ആ കാഴ്ച കണ്ടത്. രാഘവൻ അവൾക്കായി വസ്ത്രങ്ങൾ വളരെ ഭംഗിയായി റെഡിയാക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. പണ്ട് നഗരത്തിലെ വലിയ മിസ്ട്രസ്സായി നടക്കുമ്പോൾ അവൾ ധരിക്കാറുള്ള, അധികാരത്തിന്റെ പ്രൗഢി വിളിച്ചോതുന്ന വസ്ത്രങ്ങളായിരുന്നു അത്.
