അമ്മ: “വിനോദ്… നീ എവിടെയായിരുന്നു? ഞാൻ എത്ര നേരമായി വിളിക്കുന്നു!”
വിനോദ് സാർ: “അമ്മേ… അത്, പുറത്ത് പണിക്ക് വന്ന ഭായ് പോയോ എന്ന് നോക്കാൻ പോയതാ. അയാൾ പണി തീർക്കാതെ പോകാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു, അത് ചോദിക്കാൻ പോയതാ.”
അമ്മ പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് നോക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ വിനോദ് സാർ അവളെ തടഞ്ഞു. “അമ്മ പോയി കിടന്നു വിശ്രമിക്ക്, അയാൾ പോയി. തലവേദനയാണെന്നു പറഞ്ഞു അയാൾ നേരത്തെ നിർത്തി.”
അമ്മ തിരികെ കിടക്കാൻ തുടങ്ങുന്നതിനിടയിൽ പറഞ്ഞു, “വിനോദ്, നിന്റെ അമ്മാവനൊക്കെ വരുന്നുണ്ട്. അവർക്ക് വേണ്ടി വല്ലതും മേടിച്ചോണ്ട് വരണം.”
വിനോദ് സാർ ശരിയെന്നു പറഞ്ഞു പുറത്തേക്ക് നടന്നു. അപ്പോഴേക്കും തുണികൾക്കിടയിൽ മറഞ്ഞു നിന്ന മാളവിക തന്റെ ബ്ലൗസിന്റെ ഹുക്കുകൾ ഓരോന്നായി ഇടുകയായിരുന്നു. അവളുടെ മുഖം ദേഷ്യം കൊണ്ടും നാണം കൊണ്ടും ചുവന്നു തുടുത്തിരുന്നു. സാരിയുടെ മുന്താണി ബ്ലൗസിൽ പിൻ ചെയ്തു കൊണ്ട് അവൾ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.
വിനോദ് സാർ: “മാളവിക… ഞാൻ നിന്നെ ടൗണിൽ കൊണ്ടുവിടാം. വാ…”
മാളവിക: (ദേഷ്യത്തോടെ) “വേണ്ട… എനിക്ക് ഇങ്ങോട്ട് ഒറ്റയ്ക്ക് വരാൻ അറിയാമെങ്കിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് പോകാനും അറിയാം. എന്റെ ബാഗ് എടുത്തു തന്നാൽ മതി.”
വിനോദ് സാർ അവളെ ഒന്ന് സമാധാനിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി അരികിലേക്ക് വന്ന് കെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ ആഞ്ഞു. പക്ഷേ അവൾ അദ്ദേഹത്തെ ആഞ്ഞു തള്ളി മാറ്റി.
മാളവിക: “എന്നെ തൊടണ്ട! എന്റെ ബാഗ് മര്യാദയ്ക്ക് എടുത്തു തരുന്നുണ്ടോ ഇല്ലയോ? എനിക്ക് ഇപ്പോൾ തന്നെ പോകണം!”
kalikal nadakkatte