താഴെ ചെന്ന് അമ്മ വിളമ്പിക്കൊടുത്ത ചോറ് കഴിച്ച് അവൾ വേഗം മുറിയിൽ തിരിച്ചെത്തി കട്ടിലിൽ കിടന്നു. വയറുവേദന പതുക്കെ കൂടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ ഫോണെടുത്തു രാഹുലിനെ വിളിച്ചു.രാഹുൽ ഫോൺ എടുത്തപ്പോൾ തന്നെ അവന്റെ സംസാരത്തിൽ ഒരുതരം അക്ഷമയുണ്ടായിരുന്നു.
”രാഹുൽ… എനിക്ക് ഒട്ടും വയ്യ. പിരീഡ്സ് ആയി. നല്ല വയറുവേദനയുണ്ട്. എനിക്ക് നീ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് തോന്നുന്നു.” മാളവിക വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
”ഓ… അതല്ലേ എല്ലാ മാസവും ഉള്ളതല്ലേ. നീ വല്ല ഗുളികയും കഴിച്ച് കിടക്കാൻ നോക്ക്. എനിക്ക് ഇവിടെ തിരക്കാണ്. പിന്നെ, വെറുതെ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞു എന്നെ ശല്യം ചെയ്യരുത്. എനിക്ക് നൂറു പണിയുണ്ട്.” രാഹുൽ പരുഷമായി പറഞ്ഞു.
അവന്റെ ആ അവഗണന മാളവികയെ വീണ്ടും വേദനിപ്പിച്ചു. അവൾ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു. തന്റെ വേദന മനസ്സിലാക്കാൻ ആരുമില്ലല്ലോ എന്നോർത്ത് അവൾ ആ തണുത്ത കട്ടിലിൽ കിടന്നു തേങ്ങി.മാളവിക കട്ടിലിൽ കിടന്ന് രാഹുലിന്റെ അവഗണനയോർത്ത് വിങ്ങുമ്പോഴാണ് ഫോൺ വീണ്ടും വെളിച്ചം വച്ചത്. വിനോദ് സാറാണ്.അവൾ വേഗം ഫോൺ എടുത്തു.
മാളവിക: “ഹലോ… സാർ.”
അവളുടെ ശബ്ദത്തിലെ ഇടർച്ച അദ്ദേഹം പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
വിനോദ് സാർ: “മാളവിക… നീ ഉറങ്ങിയില്ലേ? നിന്റെ സൗണ്ട് എന്താ ഒരുമാതിരി ഇരിക്കുന്നത്? നീ കരയുകയായിരുന്നോ?”
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആർദ്രമായ ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ അവളുടെ നിയന്ത്രണം പാടെ പോയി. അവൾ തന്റെ നൈറ്റിയുടെ തലപ്പുകൊണ്ട് മുഖം തുടച്ചു.
മാളവിക: “അമ്മയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയുണ്ട് സാർ? ഹോസ്പിറ്റലിൽ ആരെങ്കിലും കൂട്ടിനുണ്ടോ? സർ ഇപ്പോൾ എവിടെയാണ്?”
kalikal nadakkatte