മനുവിന്റെ അപ്രതീക്ഷിത നാട്ടിൽ പോക്ക് [Vichithran] 307

മനു തലയാട്ടി, ടിവിയിലേക്ക് നോക്കി.
“വേണ്ട ചേച്ചി… ഇപ്പോൾ ഒന്നും വേണ്ട. ചേച്ചി ഇരിക്ക്… ചുമ്മാ ഇരുന്ന് സംസാരിക്കാം. ഞാൻ ഉറങ്ങാൻ പോയി പക്ഷേ… ഉറക്കം വന്നില്ല.”

സാറാ ചേച്ചി മെല്ലെ ചിരിച്ചു, കസേരയിൽ അല്പം അനങ്ങി ഇരുന്നു.

“ശരി മോനെ… സംസാരിക്കാം. നീ പറ. ദുബായ് എങ്ങനെയുണ്ട്? അനു എങ്ങനെയുണ്ട്? അവൾക്കു വരാൻ പറ്റിയില്ലല്ലേ? ജോലി തിരക്കാണോ അവൾക്ക്?”

മനു ടിവിയിലെ സീരിയൽ നോക്കി കൊണ്ട് മെല്ലെ പറഞ്ഞു:
“ആഹ് ചേച്ചി… ജോലി തിരക്കാ. അനു നല്ല പെണ്ണാ. ഞങ്ങൾ സുഖമായി ഇരിക്കുന്നു. പക്ഷേ ഇവിടെ വന്നപ്പോൾ… ഒരു പഴയ സുഖം തോന്നി. വീട്, മണം, ചേച്ചിയുടെ സംസാരം—എല്ലാം കുട്ടിക്കാലം ഓർമ്മ വരുത്തി.”

സാറാ ചേച്ചി അല്പം നിശ്ശബ്ദയായി, പിന്നെ മെല്ലെ പറഞ്ഞു:
“മോനെ… നീ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക്എം സന്തോഷം ആയി. നിങ്ങളുടെ ലൈഫ് ഞാൻ ഓർക്കുകയായിരുന്നു…. ഇപ്പോൾ ദുബായിൽ ജോലി, അനുവിനൊപ്പം സ്വന്തം ജീവിതം. പക്ഷേ ഇവിടെ വന്നാൽ നമ്മുടെ കൊച്ചൻ തന്നെ. ഓ, എന്നാ പറയാനാ ഞാൻ ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്കാ… അമ്മച്ചി ഉണ്ടെങ്കിലും… ഒരു സ്ത്രീയുടെ ജീവിതം അങ്ങനെ തന്നെ. ഭർത്താവ് വരുന്നത് വല്ലപ്പോഴും , മക്കൾ ദൂരെ. അങ്ങനെ ഒക്കെ അങ്ങ് പോകുന്നെട മോനെ.”

മനു അവളെ നോക്കി, മെല്ലെ ചോദിച്ചു:
“ചേച്ചി… ചേച്ചിക്ക് ബുദ്ധിമുട്ട് തോന്നുന്നുണ്ടോ? ഇങ്ങനെ ഒറ്റയ്ക്ക്… അമ്മച്ചിയെ നോക്കി… ഭർത്താവ് വരാതെ…”

സാറാ ചേച്ചി ഒരു നിശ്വാസം വിട്ടു, കണ്ണുകൾ അല്പം താഴ്ത്തി.
“മോനെ… എല്ലാവരുടെയും ജീവിതം അങ്ങനെ തന്നെയല്ലേ? ഞാൻ നല്ലതായി ഇരിക്കുന്നു. പക്ഷേ ചിലപ്പോൾ രാത്രി ഒറ്റയ്ക്ക് കിടക്കുമ്പോൾ… മനസ്സ് അല്പം വിഷമിക്കും. ഭർത്താവ് വരുമ്പോൾ രണ്ടു ദിവസം… പിന്നെ വീണ്ടും ഒറ്റയ്ക്ക്. മക്കൾ വിളിക്കും, പക്ഷേ അതു പോരല്ലോ. നീ പറ… നിങ്ങൾ രണ്ടാളും സുഖമായി ഇരിക്കുന്നുണ്ടല്ലേ? അനുവിനൊപ്പം… ജോലി തിരക്ക് കൊണ്ട് സമയം കിട്ടുന്നുണ്ടോ? നിങ്ങൾ ദമ്പതികൾക്ക് ഇടയിൽ… അങ്ങനെ സ്നേഹം നിലനിർത്താൻ കഴിയുന്നുണ്ടോ?”