മനുവിന്റെ അപ്രതീക്ഷിത നാട്ടിൽ പോക്ക് [Vichithran] 307

സാറാ ചേച്ചി അല്പം വിറച്ചു നിന്നു, നൈറ്റി മഴക്കാറ്റിൽ അല്പം ഇളകി.
“മോനെ… മഴയും ഇടിയും… ഞാൻ അല്പം ഭയപ്പെടുന്നു. അമ്മച്ചി ഉറങ്ങി, പക്ഷേ ഞാൻ… ഒറ്റയ്ക്ക് കിടക്കുമ്പോൾ… ഭയം തോന്നും. നീ… ഇന്ന് അപ്പുറത്തു എന്റെ കൂടെ കിടക്കാമോ?”

ഇത് സത്യമോ മിഥ്യയോ എന്ന് മനുവിന് അറിയില്ലാരുന്നു.. അവൻ അറിയാതെ പറഞ്ഞുപോയി..

“അതിനെന്താ ചേച്ചി..ഞാൻ വരാം. പേടിക്കണ്ട..”

അത് കേട്ടതും അവൾ മെല്ലെ അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു വലിച്ചു, മുറിയിലേക്ക് കയറി. മനു അമ്പരന്നു നിന്നു, പക്ഷേ അവളുടെ പിന്നാലെ കയറി. സാറാ ചേച്ചി വാതിൽ അടച്ചു, കുറ്റി ഇട്ടു—ആ ശബ്ദം മുറിയിൽ മുഴങ്ങി, രാത്രിയുടെ നിശ്ശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചു. മനുവിന് ഒരു അസാധാരണം പോലെ തോന്നി—ചേച്ചി… ഇങ്ങനെ വാതിൽ അടച്ചു കുറ്റിയിട്ടു… എന്താ? പക്ഷേ പ്രകടിപ്പിച്ചില്ല. അവൻ അമ്പരന്നു സ്തംഭിച്ചു ഇരുന്നു, കിടക്കയുടെ അറ്റത്ത്.

സാറാ ചേച്ചി അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു നീങ്ങി—ആ വലിയ ശരീരം, ആറടി അടുത്ത ഉയരം, വിശാലമായ തോളുകൾ, കനത്ത ഇടുപ്പ്, തുടകൾ തമ്മിൽ ഉരസി മെല്ലെ ആടുന്നത്. നൈറ്റി നേർത്തത്, ശരീരത്തോട് ഒട്ടി നിന്നു, മുലകൾ ഭാരം കൊണ്ട് തൂങ്ങി കുലുങ്ങി. അവൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി, പതിയെ കളിയാക്കി ചോദിച്ചു:
“എന്താ മോനെ… ആദിരാത്രിയിൽ അനു ഇങ്ങനെ വരുന്ന പോലെ തോന്നിയോ…? ;)”

മനു സ്തംഭിച്ചിരുന്നു—അവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് വേഗത്തിലായി, കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. ചേച്ചി… ഇങ്ങനെ പറയുമോ? അവന്റെ മനസ്സ് കലങ്ങി, ശരീരം ചൂടുപിടിച്ചു. അവൻ അറിയാതെ അവളുടെ വലിയ ശരീരത്തിലേക്ക് നോക്കി—നൈറ്റിയിലൂടെ തെളിയുന്ന മുലകളുടെ വളവ്, ഇടുപ്പിന്റെ വിശാലത, തുടകളുടെ മൃദുത്വം. ഉള്ളിൽ ഒരു ഷോക്ക് കൂടി, പക്ഷേ ഒപ്പം ഒരു തീവ്രമായ എക്സൈറ്റ്മെന്റും വന്നു. അവന്റെ തുടകൾക്കിടയിൽ ഒരു ചെറിയ വിറയൽ തോന്നി, കൈകൾ മടിയിൽ മുറുകി. അവൻ മെല്ലെ പറഞ്ഞു:
“ചേച്ചി… അത്…”