മനുവിന്റെ അപ്രതീക്ഷിത നാട്ടിൽ പോക്ക് [Vichithran] 304

അമ്മൂമ്മ തല ഉയർത്തി, കൈ നീട്ടി. മനു അടുത്തു ചെന്ന് അവരുടെ കൈ പിടിച്ചു.
“അമ്മഛീ . മനസ്സിലായോ …”

അമ്മച്ചി മെല്ലെ പുഞ്ചിരിച്ചു, കൈ തലോടി.

സാറാ ചേച്ചി ചിരിച്ചു:
“ഇരിക്ക് മോനെ… ഞാൻ ചായ ഇട്ടു തരാം. നീ യാത്ര കഴിഞ്ഞ് വന്നതല്ലേ. ക്ഷീണം തോന്നുന്നുണ്ടോ?”

മനു ഇരുന്നു, മനസ്സിൽ ഒരു മൃദുലമായ ഊഷ്മളത പടർന്നു. വീടിന്റെ മണം, സാറാ ചേച്ചിയുടെ സാന്നിധ്യം, അമ്മച്ചിയുടെ നിശ്ശബ്ദ സ്നേഹം—എല്ലാം അവനെ പതിയെ വീട്ടിലെത്തിയ പോലെ തോന്നിച്ചു.

സാറാ ചേച്ചി അടുക്കളയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ, മനു മെല്ലെ അകത്ത് കയറി. വീടിന്റെ അകം പഴയ മണം നിറഞ്ഞതായിരുന്നു—മരത്തിന്റെ പഴകിയ ഗന്ധം, പൂജാമുറിയിലെ വിളക്കിന്റെ പുകയുടെ മണം, അടുക്കളയിൽ നിന്ന് വരുന്ന തേങ്ങാപ്പാലിന്റെയും മുളകിന്റെയും കൂട്ടു മണം. ചുവരുകളിൽ പഴയ ഫോട്ടോകൾ തൂങ്ങി നിന്നു—സാറാ ചേച്ചിയുടെ ഭർത്താവിന്റെ ചിത്രം, മക്കളുടെ കുട്ടിക്കാലത്തെ ഫോട്ടോകൾ, ഒരു പഴയ കലണ്ടർ അതിന്റെ പഴകിയ പേജുകളോടെ.

സാറാ ചേച്ചി അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ചിരിച്ചു. “അമ്മേ മനു ഇവിടെ ഇരിക്കട്ടെ കേട്ടോ , മോനെ നീ ഇരിക്ക്. ഞാൻ ഉണ്ടാക്കാം. മനു വന്നല്ലോ, അവനു ചൂടു ചായ കൊടുക്കാം.” ചേച്ചി പാത്രത്തിൽ വെള്ളം ഒഴിച്ചു, സ്റ്റൗവിൽ വെച്ചു. അവളുടെ നടത്തം അടുക്കളയിൽ—സാരി അല്പം നനഞ്ഞു ശരീരത്തോട് ഒട്ടി, ഇടുപ്പിന്റെ വളവുകൾ തെളിഞ്ഞു, മുലകൾ ഭാരം കൊണ്ട് മെല്ലെ കുലുങ്ങി.

അവൾ തിരിഞ്ഞു മനുവിനെ നോക്കി, “മോനെ, ഇരിക്ക്. യാത്ര കഴിഞ്ഞ് വന്നതല്ലേ, കാലു വേദനിക്കുന്നുണ്ടാകും. ദുബായിലെ നിന്ന് വരാൻ എത്ര സമയം എടുത്തു? അനു എങ്ങനെയുണ്ട്? അവൾ വരുന്നില്ലല്ലേ?”