മരുഭൂ വസന്തം 7 [ലസ്റ്റർ] [Climax] 84

“ആഹ്.. സാറേ മതി മതി. യ്യോ വയ്യാന്നെ.. ആഹ്ഹ്ഹ്..” രമ്യ കുതറിക്കൊണ്ട് പൂറ് വായിൽ നിന്ന് വലിച്ചെടുത്തു സോഫയിൽ നിന്ന് ചാടി ഇറങ്ങി അവന്റെ മടിയിലേക്ക് തളർന്നിരുന്നു. പിന്നെ അവനെ അഭിമുഖീകരിക്കാൻ നാണം തോന്നിയത് കൊണ്ട് മുഖത്തേക്ക് നോക്കാതെ, മാറിലേക് ചാഞ്ഞു കഴുത്തിൽ മുഖം വച്ചു കെട്ടിപ്പിടിച്ചിരുന്നു. കഴുത്തിൽ പതുക്കെ ചുണ്ടുകൾ അമർത്തി ഒന്ന് ചുംബിക്കുകയും ചെയ്തു.

“ഞാൻ നാട്ടിലേക്ക് ഒന്ന് പോകുവാ. കല്യാണം കഴിച്ചേ ഇനി മടങ്ങൂ.” അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു പിൻമുടിയിൽ പിടിച്ചു കഴുത്തിൽ ഒന്നുകൂടി ഉമ്മ കൊടുത്തിട്ട് രമ്യ പറഞ്ഞു. അവൾ അപ്പോഴും നന്നായി കിതക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“നന്നായി. നല്ലൊരു ചുള്ളൻ ചെക്കനെ കണ്ട് പിടിച്ചു വേഗം കെട്ടാൻ നോക്ക്. ഇവിടെ കുറച്ചു പണിയുണ്ട്, അത് കഴിഞ്ഞ് ഞാനും മടങ്ങും.” വാഹിദ് രമ്യയുടെ പുറത്തു തടവിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“ഞാൻ ന്താ ചെയ്യണ്ടത്? ആ മൊബൈൽ അവർക്ക് കൊണ്ടുക്കൊടുക്കണോ? അവൾ തലയുയർത്തി അവനെ നോക്കി.

“തീർച്ചയായും. പക്ഷേ അവർ പറഞ്ഞ സ്ഥിതിക്ക് വലിയൊരു തുക, കുറഞ്ഞത് ഒരു കോടി ഇന്ത്യൻ രൂപയെങ്കിലും വേണമെന്ന് പറഞ്ഞു നിന്റെ നാട്ടിലെ NRI അക്കൗണ്ടിലേക്ക് ട്രാൻസ്ഫർ ചെയ്യിക്കണം. ജോർജ് കാണിച്ച തെമ്മാടിത്തത്തിനുള്ള നഷ്ടപരിഹാരമായി കണ്ടാൽ മതി.

പിന്നീട് എന്ത് വേണമെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞു തരാം.” വാഹിദ് അവൾക്ക് നിർദ്ദേശം നൽകി. അവൾക്ക് അവന്റെ സഹജീവി ബോധത്തോട് വല്ലാത്ത ആദരവ് തോന്നി. കണ്ണുകൾ അറിയാതെ നിറഞ്ഞു വന്ന് ഒരു മഴയ്ക്കപ്പുറം എന്നപോലെ അവന്റെ മുഖം അവ്യക്തമായപ്പോൾ രമ്യ വാഹിദിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തന്നെ തന്റെ ശരീരം താങ്ങിക്കിടന്ന് അവനെ ചുറ്റിപ്പുണർന്നു.