മരുഭൂ വസന്തം 7 [ലസ്റ്റർ] [Climax] 84

രമ്യയുടെ അരക്കെട്ട് ചെറുതായി തരിച്ചു, മുലക്കണ്ണുകൾ അൽപ്പം ഉണർന്ന് കല്ലിച്ചു. വാഹിദ് തന്നോട് മനസ്സ് തുറക്കുന്ന ആഹ്ലാദത്തിൽ അവളുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്ന് കവിൾത്തടം അൽപ്പം തുടുത്തു.

“അത്ര നാളും എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു പെണ്ണും ഉണ്ടായിട്ടില്ല. പക്ഷെ നിങ്ങളാരും അറിയാത്ത ചില ചതികൾ എന്നേ ചുറ്റിപ്പറ്റി നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക് എന്റെ ആദർശങ്ങളോട് പുച്ഛം തോന്നി. എലിസബത്ത്, നൂറ, ജാസ്മിൻ. ഇവരൊക്കെ എന്റെ മാന്യതയുടെ മറവുകൾ നീക്കി എന്റെ കരുത്തും പൗരുഷവും സ്വന്തമാക്കി എന്നെ തളർത്തിയവരായിമാറി. അത്കൊണ്ട് പെണ്ണിനോട് ആർത്തിയും ആശയും ഇല്ലാത്ത ഒരു പുരുഷൻ അല്ല ഞാൻ രമ്യാ.” അവൻ ദൂരെ റോഡിലൂടെ പാഞ്ഞു പോകുന്ന വാഹനങ്ങളുടെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നോക്കികൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“എന്നിട്ടും എന്താ എന്നോട് ഒന്നും തോന്നാഞ്ഞത്. സാറിനെ ഇളക്കാൻമാത്രം അഴകും വടിവും എന്റെ ശരീരത്തിനില്ല, അതല്ലേ കാര്യം.”? രമ്യ അവന്റെ പുറത്തു ചേർത്തു വച്ചിരുന്ന മുല പിൻവലിച്ചു വാഹിദിന്റെ സമീപം നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു.

“അതല്ല ടോ. എനിക്ക് ഒരു പെണ്ണിനോട് ആഗ്രഹം തോന്നാൻ ഇടവന്നിട്ടില്ല. വന്നു രണ്ടാഴ്ച തികയും മുമ്പ് നൂറ മനസ്സിലേക്ക് കയറിക്കൂടി. അവളിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിവരാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. എനിക്ക് അവളെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടവുമാണ്. അല്ലാതെ നിനക്ക് കുറവുള്ളത് കൊണ്ടല്ല.” വാഹിദ് അവളെ തിരുത്താൻ ശ്രമിച്ചു.

“ജാസ്മിത്തയ്ക്കും കിട്ടി. ഇത്ത പറഞ്ഞു ഇത്തയുടെ എക്സ്പീരിയൻസ്. എനിക്ക് ഒരാണിനോടും ആഗ്രഹം തോന്നുന്നില്ല ആ സംഭവത്തിന്‌ ശേഷം. ഭയമാണ്. ഭ്രാന്ത് പിടിക്കുന്ന നിമിഷത്തിൽ കടിച്ചു പറിക്കുമോ എന്നൊരു ടെൻഷൻ. എനിക്ക് വീട്ടിൽ പോയി അമ്മയോടൊപ്പം കുറച്ചു കഴിയാനൊക്കെ തോന്നിപ്പോയി. അതൊന്നും ഇതുവരെ ഉണ്ടായിട്ടില്ല.” രമ്യയുടെ ശബ്ദം അൽപ്പം ഇടറി.