മീര: “ഇനി എന്റെ ഊഴമാണ്. ഏട്ടാ, നമ്മൾ ആദ്യം ഒന്നിച്ചു കണ്ട സിനിമയിലെ നായകന്റെ പേര് എന്തായിരുന്നു?”
അർജുൻ ആലോചിച്ചു. അന്ന് സിനിമയേക്കാൾ കൂടുതൽ അവന്റെ ശ്രദ്ധ മീരയുടെ കയ്യിലായിരുന്നു. “അത്… പൃഥ്വിരാജ്?” അവൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
മീര: “തെറ്റി! അത് ടൊവിനോ ആയിരുന്നു. ഏട്ടൻ ഷർട്ട് ഊരൂ!”
അർജുന്റെ അധരങ്ങളിൽ ഒരു കുസൃതിച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. ആ ചിരിയിൽ മീരയുടെ പരിഭ്രമത്തെ അലിയിച്ചു കളയാനുള്ള ഒരു മാന്ത്രികതയുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ ബട്ടണും വിടുവിക്കുമ്പോഴും അവന്റെ കണ്ണുകൾ മീരയുടെ മുഖത്ത് തന്നെ തറഞ്ഞുനിന്നു. ഷർട്ടിന് ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്ന വെളുത്ത ബനിയൻ അവന്റെ കരുത്താർന്ന ശരീരത്തോട് ഒട്ടിനിന്നിരുന്നു. നനഞ്ഞതിനാൽ അത് അവന്റെ വിരിഞ്ഞ മാറിലെ പേശികളുടെ ഓരോ ചലനത്തെയും വ്യക്തമായി പുറത്തുകാട്ടി.
അർജുൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു, “ഇനി അടുത്തത്. നീ ആദ്യമായി എനിക്ക് അയച്ച പ്രണയ സന്ദേശത്തിലെ ആദ്യത്തെ വരി ഓർമ്മയുണ്ടോ?”
മീര ആലോചനയിലാണ്ടു. “പ്രിയപ്പെട്ട ഏട്ടന്…” എന്ന് തുടങ്ങിയോ? അതോ “ഹലോ” എന്നാണോ? അവൾ ആ വരികൾ ഓർത്തെടുക്കാൻ പരമാവധി ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ, പരാജയപ്പെട്ടു. “ഓർമ്മയില്ല ഏട്ടാ…” അവൾ പതുക്കെ തല താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.
“എങ്കിൽ ശിക്ഷ അനുഭവിച്ചേ പറ്റൂ. ആ ബ്ലൗസ് അഴിക്കൂ,” അർജുൻ കൽപ്പിച്ചു.
മീര വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ തന്റെ പുറകിലെ ബ്ലൗസിന്റെ കൊളുത്തുകൾ ഓരോന്നായി അഴിച്ചു. മഴ നനഞ്ഞു കുതിർന്ന ആ ബ്ലൗസ് അവളുടെ തോളിലൂടെ പതുക്കെ ഊർന്നു താഴെ വീണു. ഇപ്പോൾ വെളുത്ത ബ്രായുടെ മറവിൽ നിൽക്കുന്ന തന്റെ മാറോടെ, അർജുന് മുന്നിൽ അവൾ ഒരു ശില്പം പോലെ നിശ്ചലയായി നിന്നു. തണുത്ത കാറ്റും മഴത്തുള്ളികളും ഏറ്റുവാങ്ങി അവളുടെ മുലക്കണ്ണുകൾ ആ തണുപ്പിൽ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
