മീര: “ഏട്ടാ, എന്റെ ഇടതു കൈയ്യിൽ ആകെ എത്ര വളകൾ ഉണ്ടെന്ന് നോക്കാതെ പറയാമോ?”
അർജുൻ മീരയുടെ കൈകളിലേക്ക് നോക്കാതെ ആലോചിച്ചു. “ആറാണോ?”
മീര: “തെറ്റി ഏട്ടാ, എട്ടണ്ണമുണ്ട്! ഏട്ടൻ ആ ബനിയൻ കൂടി ഊരൂ.”
ആ കുളക്കടവിലെ മഴയുടെ സംഗീതത്തിനൊപ്പം അർജുന്റെ വന്യമായ കരുത്തും ആ അന്തരീക്ഷത്തിൽ പടർന്നു കയറി. തന്റെ ശരീരത്തോടു ഒട്ടിപ്പിടിച്ചു കിടന്ന നനഞ്ഞ വെളുത്ത ബനിയൻ അവൻ പതുക്കെ തലയിലൂടെ ഊരി ദൂരേക്ക് എറിഞ്ഞു. ഇപ്പോൾ തന്റെ ഏക മറയായ ഷഡിയിൽ മാത്രം അവളുടെ മുന്നിൽ അവൻ നഗ്നനായി നിന്നു.
മഴത്തുള്ളികൾ അവന്റെ വിരിഞ്ഞ നെഞ്ചിലെ കറുത്ത രോമക്കാടുകൾക്കിടയിൽ തങ്ങിനിന്ന് മുത്തുകൾ പോലെ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തണുത്ത കാറ്റേൽക്കുമ്പോൾ അവന്റെ നെഞ്ചിലെ പേശികൾ വിറകൊള്ളുന്നതും, ഓരോ ശ്വാസത്തിലും ആ കരുത്താർന്ന മാറ് വിങ്ങുന്നതും മീരയുടെ കണ്ണുകളെ അവനിൽ തളച്ചിട്ടു. അവന്റെ കൈകളിലെ ഉരുണ്ട പേശികളിലൂടെയും ഉടലിലൂടെയും മഴവെള്ളം ചാലിട്ടൊഴുകി താഴേക്ക് പതിച്ചു. ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, ഒരു യവന ശില്പം പോലെ നിൽക്കുന്ന അർജുന്റെ പൗരുഷം മീരയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പുതിയ തരം പരിഭ്രമം നിറച്ചു. മഴയുടെ ഇരമ്പലിനേക്കാൾ ഉച്ചത്തിൽ അവരുടെ ഹൃദയമിടിപ്പുകൾ ആ കടവിൽ മുഴങ്ങിക്കേട്ടു.
അർജുൻ: “ഇനി അവസാന റൗണ്ടാണ് മീരേ. നിന്റെ ഈ ബ്രായോ പാൻ്റിയോ… ഏതാണ് ഞാൻ ആദ്യം അഴിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് എന്ന് നീ ഊഹിച്ചു പറയണം. ശരിയായാൽ ഞാൻ തോറ്റു, തെറ്റിയാൽ നീ അത് അഴിക്കണം.”
മീര വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു, “ഏട്ടൻ ആദ്യം എന്റെ പാൻ്റി അഴിക്കാനല്ലേ നോക്കുന്നത്?”
