നവ്യാപുരാണം 7 [പ്രിയപ്പെട്ട പ്രിയ] 210

തോമസ്:”എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം മോളെ. എല്ലാം എന്റെ തെറ്റ് ആണ്. എന്റെ അഹങ്കാരം കാരണം ആണ് രാഹുൽ പോലും അങ്ങനെ പെരുമാറിയത്. എല്ലാം എന്റെ തെറ്റാണ്.”

നവ്യ:”അതൊന്നും സാരമില്ല അങ്കിൾ. ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഓക്കെ ആണ്‌. പാവം രാഹുൽ ഇപ്പോൾ അവിടെ കിടന്ന് കരയുവായിരിക്കും. അങ്കിൾ വിഷമിക്കണ്ട. എനിക്ക് ഇപ്പോൾ വേദന എല്ലാം മാറി. ഒന്ന് ഉറങ്ങി എഴുന്നേല്‍ക്കുമ്പോഴേക്കും ഞാൻ ഓക്കെ ആവും.”

തോമസ് അങ്കിൾ അവളുടെ മുഖം ആകെ ചുംബനങ്ങൾ കൊണ്ട്‌ മൂടി.

തോമസ്:”കിടന്നോ, നന്നായി ഒന്ന് ഉറങ്ങിക്കോ.”

നവ്യ:”രാഹുലിനോട് ഒന്ന് എന്റെ അടുത്തേക്ക് വരാൻ പറയുമോ?”

ശരി എന്ന് തല കുലുക്കി കാണിച്ചിട്ട് തോമസ് അങ്കിൾ പുറത്തേക്ക്‌ നടന്നു. അങ്കിൾ വിഷമിച്ച് പോവുന്നത് കണ്ട് അങ്കിളിനെ ഒന്ന് ചിരിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി,

നവ്യ പറഞ്ഞു:(കണ്ണ് നീരെല്ലാം തുടച്ച്, ഒരു കള്ള ചിരിയോടെ)”അങ്കിളേ, കണക്ക് മാത്രമേ പഠിച്ചൊള്ളു. ഹിന്ദി ഇനിയും ബാക്കി ഉണ്ട്.”

തോമസ് അവളെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. തോമസ്:”എല്ലാം നിന്നെ ഞങ്ങൾ പഠിപ്പിച്ച് തരാം. പിന്നെ ആവട്ടെ.”

അവളും ചിരിച്ചു.

അങ്കിൾ മെല്ലെ പുറത്തേക്ക്‌ ഇറങ്ങി. മാത്യു അങ്കിൾ സോഫയിൽ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്തായി എന്ന മട്ടില്‍ അങ്കിൾ തല അനക്കി. കുഴപ്പമില്ല എന്ന അർത്ഥത്തിൽ തോമസും തല കുലുക്കി കാണിച്ചു. തോമസ് സോഫയുടെ വശത്തായി ഇപ്പോഴും ചുരുണ്ട് കൂടി കിടന്ന് കരയുന്ന രാഹുലിനെ നോക്കി. ആദ്യമായി അവനോട് തോമസിന് സഹതാപം തോന്നി. അങ്കിൾ ചെന്ന് അവന്റെ അടുത്ത് ഇരുന്നു. പാല് പോയി തളർന്ന അവന്റെ കുണ്ണ ഇപ്പോഴും വെള്ള അടിവസ്ത്രത്തിന്റെ വെളിയില്‍ ആയിരുന്നു. തോമസ് പതുക്കെ അവനെ തട്ടി വിളിച്ചു, “ടാ, എഴുന്നേറ്റ് ഇരിക്ക്.”