അപ്പോഴും വിശ്വനാഥന്റെ കണ്ണുകൾ നയനയെ അടിമുടി നോക്കുകയായിരുന്നു… നയനയുടെ കണ്ണുകളും ഇടയ്ക്ക് അവനിൽ വന്ന് വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു….അതേ സമയം രാഘവനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ച്…
ഗൗരി : ” എന്താ രാഘവേട്ടാ… രണ്ടു ദിവസം മുൻപ് തേങ്ങാ പൊതിയ്ക്കാൻ വരുമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് വന്നില്ലല്ലോ.. ” അരയ്ക്കാനാണേൽ ഒരു മുറി തേങ്ങാ കൂടിയില്ല…”
രാഘവൻ :” മ്മ്…വരാം ഗൗരിയേ … സമയം കിട്ടിയില്ല അതാ …”
ഗൗരി : ” ബാലേട്ടൻ ചിലപ്പോൾ നാളെ കാണില്ല… ആരുടെയോ വിവാഹം ഉണ്ടെന്ന് പറയുന്ന കേട്ടു… ”
രാഘവൻ : ” മ്മ്… അത് സാരമില്ല ഗൗരിയേ….നാളെ രാവിലെ ഞാനങ്ങ് വരാം … ” മ്മ്.. ന്ന്.. മൂളി ഗൗരി രാഘവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു….
നയന : “ഗിരിയേട്ടാ മതി കുടിച്ചത് ….പോയി ഡ്രസ്സ് എടുത്തിട്ട് വാ….വിശ്വേട്ടാ ….രാഘവേട്ടാ..” നിങ്ങൾ അങ്ങോട്ട് ചെല്ല്..”
ഗിരി : ” നിങ്ങൾ പൊയ്ക്കോ…. ഞാൻ എടുത്തിട്ട് വരാം… ”
“വേഗം വരണമെന്ന് ” പറഞ്ഞ് നടന്നകലുന്ന
നയനയുടെ കൊഴുത്തുരുണ്ട കുണ്ടിയിൽ ആയിരുന്നു വിശ്വനാഥന്റെ കണ്ണുകൾ …. രാഘവന്റെ കണ്ണുകൾ ഗൗരിയിലും…അവർ പോയതും വിശ്വനും രാഘവനും മുഖാമുഖം നോക്കി….ഒരു പെഗ്ഗ് കൂടി കഴിച്ച് ഡ്രസ്സ് എടുക്കാനായി ഗിരിയും പോയ് …..”
വിശ്വൻ : ” എന്താടാ രാഘവാ…. ആ ഗൗരി ചെറിയമ്മയായിട്ട് നിനക്കൊരു കൊഞ്ചൽ… ”
രാഘവൻ :” അയ്യോ.. വിശ്വൻ സാറേ.. ഒന്നുമില്ല… “സാറ് വെറുതെ…”
വിശ്വൻ : ” നീ കാര്യം പറയെടാ രാഘവാ ….പൂശിയോ അവളെ…. “?
രാഘവൻ: “എന്റെ സാറേ ചുമ്മാതെ…. നന്ദൻ കുഞ്ഞിന്റെ ചെറിയമ്മയാണത്…സാറ് വെറുതെ ആവശ്യം ഇല്ലാത്തത് പറയാതെ … “
ഇതിന്റെ ബാക്കി ഉണ്ടാകുമോ?