നേഹയുടെ പത്തൊൻപത് 1 [മരിയ] 47

ഞാൻ വായപൊത്തി. ആലീസ് ഒന്ന് frequency കൂട്ടിയതായിരുന്നു.

ഈ കാട്ടവരാതി പൂറിമോളെ ഞാൻ കൊല്ലും….

ഞാൻ പല്ല് കടിച്ചുകൊണ്ട് പിറുപിറുത്തു.

അപ്പോഴേക്കും അവൾ സ്പീഡ് കുറച്ചു. അതെനിക്ക് ആസ്വദിക്കാൻ പറ്റുന്ന തരത്തിൽ ആയിരുന്നു. ഞാൻ ടേബിളിൽ തല താഴ്ത്തിയിരുന്ന് ആസ്വദിച്ചു…

പെട്ടന്ന് അവൾ സ്പീഡ് കൂട്ടി.. ഞാൻ അറിയാതെ എണീറ്റു പോയി. രണ്ട് മൂന്ന് മിനുട്ട് നേരത്തേക്ക് ഞാൻ ഏതാണ്ട് വിറളി പിടിച്ചത് പോലെ ഇരുന്ന് കുലുങ്ങുകയായിരുന്നു.

അപ്പോഴേക്ക് ബോസ്സ് എനിക്ക് ഒരു ഗ്ലാസ്സിൽ വോഡ്ക തന്നു. ഞാനൊന്നും നോക്കാതെ അത് കുടിച്ചു.

അത് തലക്ക് പിടിച്ചു തുടങ്ങുമ്പോഴേക്കും അവർ ഫുഡ്‌ കഴിച്ച് കഴിയാൻ ആയിരുന്നു.

എന്നെ വെറുതെ വിടാൻ ഉദ്ദേശം ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട് ആലീസ് ഒന്നുകൂടി വൈബ്രേറ്റർ മാക്സിമം frequency ആക്കി ഇട്ടു….

“ആഹ്ഹ്ഹ് പൂറി…. എന്താടി നീ ചെയുന്നെ……”

ഞാൻ കഴച്ച വോയ്‌സിൽ ചോദിച്ചു കൊണ്ട് കസേരയിൽ പിടിച്ചിരുന്നു….

അപ്പോഴേക്കും വൈബ്രേറ്റർ എന്റെ അഴങ്ങളിൽ എത്തിയിരുന്നു. അവന്റെ നീണ്ട നാവ് എന്റെ ആരും കാണാത്തയിടങ്ങളെ തരിപ്പിച്ചു.

“ആഹ്ഹഹ്ഹ… സോറി… ആഹ്ഹ്ഹ്… ആഹ്ഹ്ഹ്… മ്മ്മ്മ്… സോറി… Its just an insect…”

ഞാൻ മറ്റുള്ളവരോടായി പറഞ്ഞു. ഫിറ്റായത് കൊണ്ടാകും എല്ലാവരും എന്നെ നോക്കി നില്കുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നുകയാണ്. സത്യത്തിൽ ആരും ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ലായിരുന്നു.

“മ്മ്ഹഹ്ഹ…. ആലീ….. ആഹ്ഹ്ഹ് പൂറി….”

അവളെന്നെ നക്കുന്നതോർത്തു ഞാൻ അമർത്തി നിലവിളിച്ചു. അപ്പോഴാണ് ബോസ്സ് വീഡിയോ എടുക്കുന്നത് കണ്ടത്. അത് കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ കുറച്ചു കൂടുതൽ expression ഇട്ടു…