നിധിയുടെ കാവൽക്കാരൻ 22 [കാവൽക്കാരൻ] 887

“ആഹ്… എന്റെ അമ്മേ…!”

ഒരൊറ്റ നിമിഷം! ഒരു പത്തുനില ബിൽഡിംഗ് മൊത്തമായി എന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് ഇടിഞ്ഞുവീണാൽ എങ്ങനെയിരിക്കും? സകല ഞരമ്പുകളും പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്നതുപോലെയുള്ള ഒരു വല്ലാത്ത ഭാരം! ശ്വാസം തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയി. ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേരും അവിടെവെച്ചുതന്നെ ഒരുമിച്ച് നിലത്തേക്ക് ഒറ്റവീഴ്ചയായിരുന്നു.

വേദനയെന്ന് പറഞ്ഞാൽ, അസ്ഥികൾ നുറുങ്ങുന്ന അത്രയും വേദന. എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായിട്ടാണ് ഞാൻ ഇത്രയും ഉച്ചത്തിൽ, നിയന്ത്രണം വിട്ട് അലറിക്കരയുന്നത്!

സച്ചിനും രാഹുലും നിലത്തുകിടന്ന് വേദനകൊണ്ട് പുളയുകയായിരുന്നു.

അപ്പോഴാണ് എനിക്ക് യഥാർത്ഥ കാര്യം മനസ്സിലായത്.

ആ മാന്ത്രിക മുറിക്കുള്ളിൽ, ആ ‘രുധിരമണി’യുടെ ചുവന്ന പ്രകാശവലയത്തിൽ നിന്നതുകൊണ്ടാണ് ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യന് ഒരിക്കലും ചെയ്യാൻ കഴിയാത്ത ആ ഭാരദ്വഹനങ്ങളും ഓട്ടവും ഞങ്ങൾ ചെയ്തത്.

ഉള്ളിൽ വെച്ച് അടി കിട്ടിയപ്പോൾ വേദനിച്ചിരുന്നെങ്കിലും, വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റ് നിൽക്കാനും ഇത്രയധികം അധ്വാനിക്കാനുമുള്ള അമാനുഷികമായൊരു ഊർജ്ജം ആ രത്നം ഞങ്ങൾക്ക് അറിയാതെ നൽകിയിരുന്നു.

പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അതല്ല അവസ്ഥ. ആ മാന്ത്രിക വാതിൽ കടന്ന് പുറത്തുവന്നതും, രുധിരമണിയുടെ ശക്തി അവസാനിച്ചു. ഞങ്ങൾ വീണ്ടും വെറും സാധാരണ മനുഷ്യരായി. ഇത്രയും നേരം ആ മുറിക്കുള്ളിൽ വെച്ച് ചെയ്ത കഠിനാനദ്ധ്വാനത്തിന്റെ മുഴുവൻ ഭാരവും വേദനയും ക്ഷീണവും ഒരൊറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് ഈ പാവം മനുഷ്യശരീരത്തിലേക്ക് അടിച്ചുകയറുകയായിരുന്നു!