നിധിയുടെ കാവൽക്കാരൻ 22 [കാവൽക്കാരൻ] 142

തക്ഷകന്റെ ആ വെല്ലുവിളിയോടെ തുടങ്ങിയ ആ പോരാട്ടം പിന്നീട് മണിക്കൂറുകളോളം നീണ്ടുനിന്നു.

എത്ര സമയം കഴിഞ്ഞുവെന്ന് ഞങ്ങൾക്കാർക്കും ഒരു എത്തും പിടിയുമില്ലായിരുന്നു. എന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ആ കറുത്ത വാൾ എന്റെ ശരീരത്തിന്റെ തന്നെ ഒരു അവയവം പോലെ അതിവേഗത്തിൽ ചലിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.

രാഹുലിന്റെ കുന്തവും സച്ചിന്റെ ആ ഭീമാകാരമായ ഗദയും ആ ചുവന്ന മണ്ണിൽ വലിയ പ്രകമ്പനങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു. തളർന്നു വീഴാറായെങ്കിലും, ജീവൻ നിലനിർത്താനുള്ള ഒരു വല്ലാത്ത ആവേശം ഞങ്ങളിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. ഒടുവിൽ, തക്ഷകൻ കൈകളുയർത്തി ആ ദിവസത്തെ പരിശീലനം അവസാനിച്ചതായി പ്രഖ്യാപിച്ചു.

കിതച്ചുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ ആയുധങ്ങൾ അവിടെത്തന്നെ സേഫ് ആയി ആ ചുവന്ന മണ്ണിൽ കുത്തി നിർത്തി. എന്നിട്ട് പതുക്കെ തിരിഞ്ഞ് ആ വലിയ തടിവാതിലിന് നേരെ നടന്നു.

വാതിലിനടുത്തേക്ക് എത്തിയതും എന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് വല്ലാതെ കൂടി. ഇന്നലത്തെ ആ ഭയാനകമായ ഓർമ്മ എന്റെ തലച്ചോറിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. ആ വാതിൽ കടന്ന് പുറത്ത് കാലുകുത്തിയതും ഒരു വലിയ കെട്ടിടം മൊത്തമായി ശരീരത്തിലേക്ക് ഇടിഞ്ഞുവീണതുപോലെയുള്ള ആ കൊടിയ വേദന! ഇന്നും അത് തന്നെ സംഭവിക്കുമോ എന്നോർത്തപ്പോൾ എന്റെ തൊണ്ട വരണ്ടു.

സച്ചിന്റെയും രാഹുലിന്റെയും മുഖത്തും അതേ ഭയം തളംകെട്ടി നിന്നിരുന്നു. ആരും മുന്നോട്ട് പോകുന്നില്ല.

ഒടുവിൽ രണ്ടും കൽപ്പിച്ച്, കണ്ണുകൾ ഇറുകെയടച്ച്, ശ്വാസം ഉള്ളിലൊതുക്കി ഞാൻ ആ വാതിൽ കടന്ന് പുറത്തെ ഇടനാഴിയിലേക്ക് ആദ്യത്തെ കാൽവെയ്പ് നടത്തി. പിന്നെ പതിയെ മറ്റേ കാലും വെച്ചു. നിലത്തുവീണ് അലറിക്കരയാനായി ഞാൻ തയ്യാറായി നിന്നു.