നീ സച്ചു..?? തനിയെ ജീവിക്കാൻ പഠിച്ചില്ലേ.. എനിക്ക് പറ്റുവോ.. ആനന്ദേട്ടന് പറ്റുവോ.. ഇല്ലല്ലോ..? എന്നെ നോക്കിയത് നീയല്ലേ സച്ചു. എന്റെ അമ്മയാ ഈ ലോകത്ത് ഏറ്റവും മനഃശക്തിയുള്ള മനുഷ്യൻ എന്നാ ഞാൻ കരുതിയെ.. എന്റെ അമ്മക്ക് ഞാൻ ഉണ്ടായിരുന്നു ചേർത്തുപിടിച്ചു കരയാൻ..
പക്ഷെ ഇപ്പോൾ എനിക്ക് എന്റെ സച്ചുവാ ഏറ്റവും മനഃശക്തിയുള്ള മനുഷ്യൻ. ആരും ഇല്ലായിരുന്നു എന്റെ പൊന്നിനെ ഒന്നു കെട്ടിപിടിക്കാൻ പോലും… സ്നേഹമോ വാത്സല്യമോ ഒന്നും കിട്ടിയിട്ടില്ല.. ഇതൊന്നും കിട്ടാത്തവർ എങ്ങനെ ഇത് മറ്റൊരാൾക്ക് കൊടുക്കും എന്ന് ഞാൻ ചിന്തിച്ചു. പറ്റില്ല.. പക്ഷെ പറ്റുമെന്ന് നീ എനിക്ക് കാണിച്ചു തന്നു സച്ചു.. Im proud of you baby..
ഞാൻ അവളുടെ വയറിലൂടെ കെട്ടിപിടിച് പൊട്ടി കരയുകയാണ്. എന്റെ മനസിനെ ഞാൻ അവളുടെ കൈലേക്ക് ഏൽപ്പിച്ചിട്ടു. എന്റെ വികാരമെല്ലാം അവളെ വിശ്വസിപ്പിച്ചു ഏൽപ്പിച്ചു ഞാൻ കരഞ്ഞു.
ജാനി എന്നെ കെട്ടിപിടിച്ചു എന്റെ കൂടെ കരഞ്ഞു. ഒരു കുഞ്ഞിനെപോലെ അവളിലേക്ക് ഞാൻ കരഞ്ഞു വീണു.എന്റെ വിഷമം താങ്ങാൻ അവൾക് പറ്റില്ല എന്ന് എനിക്കറിയാം എന്നാലും എന്റെ ദുർബലമായ ഹൃദയത്തെ എനിക്കിപ്പോൾ വിശ്വസിച്ച ഏൽപ്പിക്കാം..
എന്നെ ഞാനായിട്ട് സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരാൾ എന്റെ ജനാമ്മയാണ്. എന്റെ “പ്രാണന്റെ നാളം”.
കുറെ കരഞ്ഞതിന് ശേഷം അവളുടെ മടിയിൽ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി കിടന്നു. അവളും എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി എന്റെ താടിയിലും മുടിയിലും തടവി..
ജാനി :- സച്ചുട്ടാ…
ഞാൻ :-മ്മ്..?
ജാനി :- അനന്ദേട്ടന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനപെട്ട സംഭവമല്ല.. അതിൽ നമ്മളും കൂടിവേണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നത് തെറ്റാണോ?
