അങ്കിൾ: “എത്ര കാലമായി മോളെ… നീ എന്നെ വിട്ടു പോയിട്ട്… ഞാൻ അനുഭവിച്ച നരകം നിനക്കറിയാമോ? എന്തിനാ നീ എന്നെ ഇങ്ങനെ തനിച്ചാക്കിയത്?”
ആ ചുവന്ന സാരിയിൽ സുനിതയായി മാറിയ മീര പതുക്കെ തലയുയർത്തി. അവൾ തന്റെ തളിർ വിരലുകൾ കൊണ്ട് അങ്കിളിന്റെ കണ്ണുനീർ തുടച്ചു. അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു വല്ലാത്ത അലിവുണ്ടായിരുന്നു.
മീര (സുനിതയായി): “ഞാൻ തിരികെ വന്നില്ലേ വേണുവേട്ടാ… വേണുവേട്ടനെ വിട്ട് ഇനി ഞാൻ എങ്ങും പോകില്ല. സത്യം… ഇത് സത്യമാണ് വേണുവേട്ടാ.”
”സുനിതേ…” എന്ന് വിളിച്ച് അദ്ദേഹം വീണ്ടും അവളെ ആഞ്ഞു പുണർന്നു. മീരയും “വേണുവേട്ടാ…” എന്ന് വിളിച്ച് അദ്ദേഹത്തെ ചേർത്തുപിടിച്ചു കരഞ്ഞു. ആ മുറിയിൽ അപ്പോൾ സുനിതയും വേണുവും മാത്രമായി മാറിയതുപോലെ.
ഇതൊക്കെ കണ്ട് സൈഡിൽ ഗ്ലാസുമായി നിന്ന രാഹുലിന്റെ കിളി പോയി! അവൻ ആകെ അന്തംവിട്ടു നിൽക്കുകയാണ്.
രാഹുൽ: (മനസ്സിൽ) “വേണു… അതാണോ അങ്കിളിന്റെ പേര്? ഞാൻ ഇതുവരെ പേര് പോലും ചോദിച്ചിരുന്നില്ലല്ലോ. ഇതിപ്പോൾ ശരിക്കും പുനർജനിച്ചതാണോ? ഏയ്… അങ്ങനെ വരാൻ വഴിയില്ല. ആന്റി മരിച്ചിട്ട് 8 വർഷമായി എന്ന് പുള്ളി തന്നെ പറഞ്ഞതല്ലേ. പക്ഷേ ഇവളുടെ ഈ അഭിനയം… അതോ ഇവളും സുനിതയായി മാറിയോ?”
രാഹുലിന് ആകെ ഒരു വശപ്പിശക് തോന്നി. ചിന്തിച്ചു തല പുകയ്ക്കണ്ട എന്ന് കരുതി അവൻ കുപ്പിയിൽ നിന്ന് ഒരു പെഗ് കൂടി ഒഴിച്ച് ഒറ്റയടിക്ക് അടിച്ചു. മീരയും അങ്കിളും അപ്പോഴും ലോകം മറന്ന് ആലിംഗനത്തിലാണ്.
കുറച്ചുനേരത്തെ ആ വൈകാരികമായ ആലിംഗനത്തിന് ശേഷം, അങ്കിൾ പതുക്കെ മീരയിൽ നിന്ന് അടർന്നുമാറി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് ഇപ്പോൾ ഒരു വല്ലാത്ത ശാന്തിയുണ്ട്. അങ്കിൾ തന്റെ ഗ്ലാസ്സും മീരയുടെ വൈൻ ഗ്ലാസ്സും എടുത്ത് ഒന്നുകൂടി നിറച്ചു. ആ നീല വെളിച്ചത്തിൽ അവർ തമ്മിൽ നോക്കി ഒരു ‘ചിയേഴ്സ്’ കൂടി പറഞ്ഞു.
