രാഹുൽ: “നീ വാ… എനിക്കൊരു കാര്യം ഉറപ്പിക്കാനുണ്ട്.”
അവൻ മീരയെയും കൂട്ടി നേരെ താഴെ അങ്കിളിന്റെ വാതിൽക്കൽ ചെന്ന് മുട്ടി. അങ്കിൾ വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ അവരെ വീണ്ടും കണ്ട് അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
അങ്കിൾ: “എന്താടോ രാഹുലേ… നിങ്ങൾ പോയില്ലേ? എന്തെങ്കിലും മറന്നു വെച്ചോ?”
രാഹുൽ: “അല്ല അങ്കിൾ… ഒരു ചെറിയ സംശയം ചോദിക്കാൻ വന്നതാ.”
അങ്കിൾ: (ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) “മം… ചോദിക്ക്.”
രാഹുൽ: “അങ്കിളിന്റെ പേരെന്താ? വന്നിട്ട് ഇത്ര ദിവസമായിട്ടും ഞാൻ പേര് ചോദിക്കാൻ വിട്ടുപോയി. എപ്പോഴും അങ്കിൾ എന്ന് വിളിച്ചപ്പോൾ പേര് ചോദിച്ചില്ല.”
അങ്കിൾ: (ഗൗരവത്തിൽ) “എന്റെ പേര് വേണുഗോപാൽ എന്നാണ്. എന്തേ ഇപ്പോൾ ചോദിക്കാൻ?”
രാഹുൽ ഒന്ന് ഞെട്ടി. അവൻ പതുക്കെ മീരയെ നോക്കി. എന്നിട്ട് അങ്കിളിനോട് വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
രാഹുൽ: “അങ്കിൾ… മീരയോട് അങ്കിൾ പേര് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ?”
അങ്കിൾ: “ഇല്ലല്ലോ… അവളും ഇതുവരെ പേര് ചോദിച്ചിട്ടില്ല. എന്താ രാഹുലേ എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ?”
രാഹുൽ: “അല്ല അങ്കിൾ… നേരത്തെ ഇവിടെ വെച്ച് അവൾ അങ്കിളിനെ ‘വേണുവേട്ടാ’ എന്ന് വിളിച്ചില്ലേ?”
അങ്കിൾ ഒന്ന് ആലോചിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആ പഴയ ലഹരിയുടെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും തിളക്കം മാത്രമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്.
അങ്കിൾ: “എനിക്കോർമ്മയില്ല രാഹുൽ… കാരണം ആ സമയത്ത് ഞാൻ സുനിതയെ മാത്രമാണ് കണ്ടത്. അവൾ എന്നെ എന്ത് വിളിച്ചു എന്ന് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. എനിക്ക് അവൾ സുനിതയായിരുന്നു.”
