രാഹുൽ പതുക്കെ ഒന്ന് ശ്വാസം വിട്ടു. അങ്കിളിനും ഓർമ്മയില്ല, മീര വിളിച്ചില്ലെന്നും പറയുന്നു. പക്ഷേ തന്റെ കാതിൽ ആ പേര് മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
രാഹുൽ: “ശരി അങ്കിൾ… അങ്കിൾ കിടന്നോ. ഗുഡ് നൈറ്റ്.”
അങ്കിൾ: “എന്താണ് മോനെ… എന്തെങ്കിലും കുഴപ്പമുണ്ടോ?”
രാഹുൽ: “ഇല്ല അങ്കിൾ… ഒന്നും ഇല്ല. ഗുഡ് നൈറ്റ്.”
അവൻ മീരയെയും കൂട്ടി മുകളിലേക്ക് വന്നു. വാതിൽ അടച്ചതും അവൻ ഡൈനിംഗ് ടേബിളിലേക്ക് ഇരുന്നു.
രാഹുൽ: “വേഗം ഭക്ഷണം കഴിക്കാം… എന്നിട്ട് കിടക്കാം. എനിക്ക് ആകെ ഒരു വല്ലാത്ത അവസ്ഥയാ.”
മീര ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ രാഹുലിന്റെ അരികിലേക്ക് വന്നു. ആ ചുവന്ന സാരിയുടെ തലപ്പൊന്ന് മാറ്റി അവൾ അവന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു.
മീര: “എന്താണ് രാഹുലേട്ടാ… ഇന്നും ഒന്നുമില്ലേ? അങ്കിളിന്റെ പേരും ചോദിച്ച് നടക്കുകയാണോ നിങ്ങൾ? ഇന്നലെ കുടിച്ചു ബോധം പോയി, ഇന്നും ഇങ്ങനെ പേടിച്ച് നടന്നാൽ എങ്ങനെയാ?”
രാഹുൽ ആകെ ഒരുതരം പരവേശത്തിലായിരുന്നു. ആ നീല വെളിച്ചവും, അങ്കിളിന്റെ കരച്ചിലും, മീര വിളിച്ചുവെന്ന് താൻ വിശ്വസിക്കുന്ന ആ ‘വേണുവേട്ടാ’ വിളിയും എല്ലാം കൂടി അവന്റെ തലയിൽ ഒരു യുദ്ധം തന്നെ നടത്തുകയാണ്. ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോഴും അവൻ ഇടയ്ക്കിടെ മീരയെ സംശയത്തോടെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് മീര പ്ലേറ്റുകൾ മാറ്റിവെച്ചു. എന്നിട്ട് ആ ചുവന്ന സാരിയുടെ തലപ്പൊന്ന് തോളിൽ നിന്ന് മാറ്റിയിട്ട്, രാഹുലിന്റെ അരികിലേക്ക് ഒരു പ്രത്യേക വശ്യതയോടെ നടന്നു വന്നു. അവൾ അവന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ച് പതുക്കെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു.
