മീര: “എന്താ രാഹുലേട്ടാ… ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ചിരിക്കുന്നത്? കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞു ഉടനെ ഉറങ്ങാൻ പോകണോ? ഇന്നലെയും ഒന്നും നടന്നില്ല… ഇന്നും കളിയില്ലേ?”
അവളുടെ ആ ചോദ്യവും ആ നോട്ടവും രാഹുലിന്റെ ഉള്ളിലെ പേടിയെ പതുക്കെ ഒരുതരം ആവേശമാക്കി മാറ്റി. അവൻ അവളെ ആഞ്ഞു പുണർന്ന് തന്റെ മടിയിലേക്ക് ഇരുത്തി.
രാഹുൽ: “മീരേ… നീ എന്നെ വട്ടാക്കുവോ? താഴെ നടന്നതൊന്നും നിനക്ക് ഓർമ്മയില്ലേ? ആ അങ്കിളിന്റെ പേര് വേണുഗോപാൽ എന്നാണെന്ന് എനിക്ക് പോലും അറിയില്ലായിരുന്നു. നീ അത് എങ്ങനെ വിളിച്ചു?”
മീര: (ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) “എന്റെ പൊന്നു രാഹുലേട്ടാ… നിങ്ങൾ ആ പേര് എവിടുന്ന് കേട്ടു എന്ന് എനിക്കറിയില്ല. അങ്കിൾ തന്നെ പറഞ്ഞില്ലേ പുള്ളിക്ക് ഓർമ്മയില്ലെന്ന്. നിങ്ങൾ ആ ലഹരിയിൽ ഓരോന്ന് സങ്കൽപ്പിച്ചതാവും. അതിനി വിട്ടേക്ക്… ഇപ്പോൾ ഞാൻ നിങ്ങളുടെ മുന്നിലില്ലേ?”
മീര അവന്റെ കവിളിൽ പതുക്കെ ഉമ്മ വെച്ചു. അവളുടെ ആ ചുവന്ന സാരിയുടെ ഗന്ധവും ശരീരത്തിന്റെ ചൂടും രാഹുലിനെ കീഴടക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൻ അവളെ വാരിയെടുത്ത് ബെഡ്റൂമിലേക്ക് നടന്നു.
രാഹുൽ: “ഇന്ന് എനിക്ക് നിന്നെ വിട്ടുകൊടുക്കാൻ പറ്റില്ല മീരേ. അങ്കിളിന് നീ സുനിതയായിരിക്കാം, പക്ഷെ എനിക്ക് നീ എന്റെ മീര മാത്രമാണ്. ഇന്ന് രാത്രി നമുക്ക് ആഘോഷിക്കണം.”
അവൻ അവളെ ബെഡിലേക്ക് പതുക്കെ കിടത്തി. ആ ചുവന്ന സാരി ആ ബെഡ്ഷീറ്റിൽ വിരിഞ്ഞു കിടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ രാഹുലിന്റെ ഉള്ളിലെ എല്ലാ സംശയങ്ങളും മാറി. അവൻ ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്യാൻ കൈനീട്ടി.
