അവൾ ആ പൂക്കൾ രണ്ടു കൈകൊണ്ടും വാരിയെടുത്ത് തന്റെ മൂക്കിനോട് അടുപ്പിച്ചു. ആ മണം ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ അടച്ചു. എന്നിട്ട് അങ്കിളിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി അതീവ വാത്സല്യത്തോടെ പറഞ്ഞു:
മീര: “വേണുവേട്ടാ… എന്റെ ഇഷ്ടങ്ങൾ ഒന്നും മറന്നില്ല അല്ലേ?
അങ്കിൾ : എന്റെ ചില ഇഷ്ടങ്ങൾ എവിടെയൊക്കെയോ നിനക്കും അറിയാവുന്ന പോലെ…”
മീര ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അങ്കിളിനെ നോക്കി. എന്നിട്ട് പതുക്കെ തുടർന്നു:
മീര: “എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ എല്ലാ ഇഷ്ടങ്ങളും ഓർമ്മയുണ്ട് വേണുവേട്ടാ… നമ്മൾ കാണാതായിട്ട് വെറും എട്ടു വർഷമല്ലേ ആയുള്ളൂ? ഞാൻ ഒന്നും മറന്നിട്ടില്ല.”
മീരയുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അങ്കിളിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു വല്ലാത്ത ശാന്തതയും തിരിച്ചറിവും വിരിഞ്ഞു. അദ്ദേഹം അവളെത്തന്നെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി നിന്നു. പേടിയോ പരിഭ്രമമോ ഇല്ലാതെ, അതീവ സ്നേഹത്തോടെ
അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു:
അങ്കിൾ: “അവസാനം നീ വന്നു… അല്ലേ? ഇന്നലെ രാത്രി മുതൽ എനിക്ക് സംശയം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ആ സംശയം പൂർണ്ണമായും മാറി.”
അങ്കിൾ പതുക്കെ അവളുടെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പ്രത്യേക തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. മീര ആ മുല്ലപ്പൂക്കൾ തന്റെ കയ്യിൽ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു.
അങ്കിൾ: “നീ വിളിച്ച ആ ‘വേണുവേട്ടാ’ വിളിയും, രാവിലെ നീ ഉണ്ടാക്കിയ ആ അപ്പവും മുട്ടക്കറിയും… എല്ലാം എന്നോട് പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സുനിതയല്ലാതെ മറ്റാർക്കും എന്റെ ഈ ഇഷ്ടങ്ങൾ ഇത്ര കൃത്യമായി അറിയില്ല. നീ തിരിച്ചു വന്നതിൽ എനിക്ക് വലിയ സന്തോഷമുണ്ട് മോളെ.”
