പുനർജ്ജന്മം 3 [ജോൺ എബ്രഹാം] 171

സുനിതയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് മുറിയിലാകെ കേൾക്കാമായിരുന്നു. അവളുടെ വശ്യമായ പൊക്കിളും വയറും വല്ലാതെ ഉയർന്നു താഴ്ന്നു.

​വേണുവേട്ടൻ പതുക്കെ മുഖമുയർത്തി അവളെ നോക്കി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ അവളുടെ പ്രണയത്തിന്റെ നനവ് പറ്റിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. സുനിത പാതി അടഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി ഒരു മന്ദഹാസം തൂകി.
​സുനിത: “കണ്ടോ വേണുവേട്ടാ…

എന്റെ വേണുവേട്ടൻ ഇപ്പോഴും പഴയ പുലി തന്നെയാ!”
​അവൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് ഇരുന്നു. എന്നിട്ട് വേണുവേട്ടന്റെ മുണ്ടിന്റെ മടിക്കുത്തിലേക്ക് കൈനീട്ടി.

ആ മുറിയിലെ ചൂട് കൂടിവന്നു. സുനിത പതുക്കെ മുട്ടുകുത്തി വേണുവേട്ടന്റെ മുന്നിലിരുന്നു. അവളുടെ നഗ്നമായ മാറിടം അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാലുകളിൽ പതുക്കെ ഉരസുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ തന്റെ തളിർവിരലുകൾ കൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുണ്ടിന്റെ മടിക്കുത്തിൽ പതുക്കെ പിടിച്ചു.

​മുണ്ടും അതിനടിയിലെ ഷഡ്ഢിയും പതുക്കെ താഴേക്ക് ഊർന്നു വീണു. വേണുവേട്ടന്റെ ആ വെളുത്തു തുടുത്ത, വണ്ണമുള്ള കുണ്ണ തലയുയർത്തി നിന്നു. സുനിതയുടെ കണ്ണുകൾ അത്ഭുതം കൊണ്ടും പ്രണയം കൊണ്ടും വിടർന്നു. അവൾ പതുക്കെ തന്റെ കൈകൾ നീട്ടി ആ വണ്ണമുള്ള ഭാഗം ഒന്ന് തഴുകി.

​സുനിത: “ഹാവൂ… വേണുവേട്ടാ… ഇത് കാണാൻ ഞാൻ എത്ര കാലം കാത്തിരുന്നു എന്നറിയാമോ? ആ രാഹുൽ പറഞ്ഞത് കേട്ട് ഞാൻ പേടിച്ചു പോയിരുന്നു. പക്ഷേ എന്റെ പഴയ വേണുവേട്ടൻ ഇപ്പോഴും പഴയതുപോലെ തന്നെയിരിക്കുന്നു. ഇതിന്റെ ആ വിരിവും കരുത്തും… ഒരു മാറ്റവുമില്ല!”

​അവൾ പതുക്കെ കുനിഞ്ഞ് അതിന്റെ ഭംഗി ഒന്ന് ആസ്വദിച്ചു. ആ വെളുത്ത ചർമ്മത്തിലെ ഞരമ്പുകൾ തുടിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ആവേശം ഇരച്ചു കയറി. അവൾ പതുക്കെ തന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് അതിന്റെ തലപ്പൊന്ന് തഴുകി, എന്നിട്ട് അതീവ വശ്യതയോടെ തന്റെ നാവുകൊണ്ട് ഒന്ന് നുണഞ്ഞു.