മീര ഒന്നും മിണ്ടാതെ അങ്കിളിനെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കി. ആ മഞ്ഞ സാരിയിൽ മുല്ലപ്പൂവും മണപ്പിച്ചു നിൽക്കുന്ന അവളിൽ ഇപ്പോൾ മീരയല്ല, പൂർണ്ണമായും സുനിതയാണ് പ്രകടമാകുന്നത്.
ആ മുല്ലപ്പൂക്കളുമായി സുനിത വീടിനുള്ളിലേക്ക് കയറി. അവൾ നടക്കുന്നത് ഒരു അതിഥിയെപ്പോലെയല്ല, മറിച്ച് ആ വീടിന്റെ ഓരോ ഇഷ്ടികയും തനിക്ക് സുപരിചിതമാണെന്ന ഭാവത്തിലായിരുന്നു. മഞ്ഞയിൽ നീല പൂക്കളുള്ള ആ നേർത്ത സാരി അവളുടെ ചലനങ്ങൾക്കൊപ്പം വശ്യമായി ഇളകി. ലിവിംഗ് റൂം കടന്ന്, ഇടനാഴിയിലൂടെ അവൾ നേരെ നടന്നത് അവരുടെ കിടപ്പു മുറിയിലേക്കായിരുന്നു. വേണുവേട്ടൻ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് അവളുടെ പിന്നാലെ നടന്നു.
വാതിൽക്കൽ എത്തിയപ്പോൾ സുനിത പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അവളുടെ ആ നോട്ടത്തിൽ എട്ടു വർഷത്തെ വിരഹത്തിന്റെ ആഴമുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ പതുക്കെ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറി.ചുവന്ന കർട്ടനിലൂടെ കടന്നു വരുന്ന ചുവന്ന വെളിച്ചം മുറിയിലാകെ ഒരു മാന്ത്രികത പടർത്തിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ നേരെ ചെന്ന് ആ പഴയ മരക്കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു. സാരിയുടെ മഞ്ഞ നിറം ആ ചുവന്ന വെളിച്ചത്തിൽ കലർന്ന് ഒരു പ്രത്യേക ശോഭ നൽകി.
സുനിത പതുക്കെ ആ പൊതി അഴിച്ചു. മുറിയിലാകെ മുല്ലപ്പൂവിന്റെ തീവ്രമായ സുഗന്ധം പടർന്നു. അവൾ ആ പൂക്കൾ തന്റെ ഉള്ളംകൈയ്യിൽ വാരിയെടുത്തു. എന്നിട്ട് വാതിൽക്കൽ സ്തംഭിച്ചു നിൽക്കുന്ന വേണുവേട്ടനെ നോക്കി അതീവ പ്രണയത്തോടെ വിളിച്ചു.
സുനിത: “വേണുവേട്ടാ… ഇങ്ങനെ അവിടെത്തന്നെ നിൽക്കാതെ ഇങ്ങ് വന്നേ. ഈ പൂക്കൾ എന്റെ തലയിൽ ഒന്ന് ചൂടി തരൂ… പഴയതുപോലെ.”
