അവളുടെ ആ വിളിയിൽ ഒരു ആജ്ഞാപനവും അതിലേറെ പ്രണയവും ഉണ്ടായിരുന്നു. വേണുവേട്ടൻ പതുക്കെ അവളുടെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങിയിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സുനിത തന്റെ കറുത്ത മുടിയിഴകൾ പതുക്കെ വശത്തേക്ക് മാറ്റിയിട്ടു. ആ ചുവന്ന വെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ കഴുത്തിലെ വശ്യതയും ആ നേർത്ത മഞ്ഞ ബ്ലൗസിനുള്ളിലെ വെളുത്ത തോളും തെളിഞ്ഞു കണ്ടു.
വേണുവേട്ടൻ പതുക്കെ ആ മുല്ലപ്പൂക്കൾ അവളുടെ മുടിയിൽ വെച്ചു കൊടുത്തു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിരലുകൾ സുനിതയുടെ മുടിയിലും കഴുത്തിന്റെ പിൻഭാഗത്തും പതുക്കെ തട്ടിയപ്പോൾ അവൾ അറിയാതെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. ആ സ്പർശനം അവളിൽ ഒരു വലിയ അനുഭൂതി പടർത്തി. മുല്ലപ്പൂവിന്റെ ഗന്ധവും അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂടും ആ ചുവന്ന വെളിച്ചവും ചേർന്ന് ആ മുറിയെ മറ്റൊരു ലോകമാക്കി മാറ്റി.
പൂക്കൾ ചൂടിക്കഴിഞ്ഞതും സുനിത പതുക്കെ തിരിഞ്ഞ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു കള്ളച്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു.
സുനിത: “ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയുണ്ട് വേണുവേട്ടാ? നിങ്ങളുടെ ആ പഴയ സുനിതയെപ്പോലെ തന്നെയില്ലേ? രൂപം മാറിയെങ്കിലും ഈ മണം നിങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുന്നില്ലേ?”
വേണുവേട്ടന്റെ കണ്ണുകൾ ഈറനണിഞ്ഞു. അദ്ദേഹം പതുക്കെ അവളുടെ മുഖം തന്റെ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു.
വേണുവേട്ടൻ: “സുനിതേ… എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാനാവുന്നില്ല. എട്ടു വർഷത്തെ എന്റെ ഈ ഏകാന്തതയ്ക്ക് ഇന്ന് അവസാനമായതുപോലെ തോന്നുന്നു. നീ ശരിക്കും എന്റെ അടുത്തേക്ക് തിരിച്ചു വന്നല്ലോ…”
