സുനിത ഒന്നും മിണ്ടാതെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് പതുക്കെ ചായഞ്ഞു. അവളുടെ തലയിലെ മുല്ലപ്പൂക്കൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് തലോടി. പുറത്തെ ലോകം അവർ മറന്നുപോയി. രാഹുലോ മീരയുടെ പഴയ ജീവിതമോ ഒന്നും ഇപ്പോൾ അവിടെയില്ല. ആ ചുവന്ന വെളിച്ചത്തിൽ വേണുവേട്ടനും സുനിതയും മാത്രം.
സുനിത പതുക്കെ ബെഡിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. അവളുടെ ആ മഞ്ഞ സാരിയുടെ തലപ്പ് തറയിൽ മുട്ടി നീങ്ങുന്ന ശബ്ദം മാത്രം ആ നിശബ്ദതയിൽ കേട്ടു. അവൾ നേരെ നടന്നത് മുറിയുടെ മൂലയിലുള്ള ആ പഴയ തേക്ക് തടിയിൽ തീർത്ത അലമാരയുടെ അടുത്തേക്കായിരുന്നു.
വേണുവേട്ടൻ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് അവളെത്തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നു. സുനിത ആ അലമാരയുടെ വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നു. അതിനുള്ളിൽ അവളുടെ പഴയ സാരികളും വസ്ത്രങ്ങളും അവൾ എട്ടു വർഷം മുൻപ് എങ്ങനെയാണോ മടക്കി വെച്ചത്, അതേപടി തന്നെ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ വസ്ത്രത്തിലും വിരലോടിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു മന്ദഹാസം വിരിഞ്ഞു.
പെട്ടെന്ന് അവൾ അലമാരയുടെ മുകൾഭാഗത്തുള്ള ഒരു ചെറിയ വിടവിലേക്ക് കൈനീട്ടി. അവിടെ ഒളിച്ചുവെച്ചിരുന്ന ആ പഴയ പിച്ചള ചാവി അവൾ തപ്പി എടുത്തു. വേണുവേട്ടന്റെ കണ്ണുകൾ അത്ഭുതം കൊണ്ട് വിടർന്നു. ആ ചാവി അവിടെ ഇരിക്കുന്നത് അദ്ദേഹം പോലും മറന്നുപോയിരുന്നു. സുനിത ആ ചാവി ഉപയോഗിച്ച് അലമാരയ്ക്കുള്ളിലെ ചെറിയ ലോക്കർ പതുക്കെ തുറന്നു.
അതിൽ അവൾ പണ്ട് സൂക്ഷിച്ചു വെച്ചിരുന്ന ചില പഴയ കത്തുകളും, അവരുടെ വിവാഹ നിശ്ചയത്തിന്റെ ഫോട്ടോയും, പിന്നെ ഒരു ചെറിയ സ്വർണ്ണ മോതിരവും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾ ആ മോതിരം കയ്യിലെടുത്ത് ആ നീല വെളിച്ചത്തിൽ നോക്കി നിന്നു.
സുനിത: (പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി) “വേണുവേട്ടാ… ഇത് കണ്ടോ? നിങ്ങൾ എനിക്ക് ആദ്യമായി വാങ്ങിത്തന്ന ഈ മോതിരം… ഞാൻ ഇത് എത്ര ഭദ്രമായിട്ടാണ് ഇവിടെ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരുന്നതെന്ന് ഓർമ്മയുണ്ടോ? ഒന്നും മാറിയിട്ടില്ല… എല്ലാം ഞാൻ വെച്ചതുപോലെ തന്നെ ഇവിടെയുണ്ട്.”
