വേണുവേട്ടൻ ആശ്ചര്യത്തോടെ കസേരയിൽ തറഞ്ഞുപോയി. മീരയ്ക്ക് ഈ ചാവിയെക്കുറിച്ചോ ലോക്കറിനെക്കുറിച്ചോ അറിയാൻ ഒരു വഴിയുമില്ല. ഇത് തന്റെ സുനിത തന്നെയാണെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് ഉറപ്പായി. അവളുടെ ഓരോ ചലനവും, ആ രഹസ്യങ്ങൾ ഓരോന്നായി പുറത്തെടുക്കുന്ന രീതിയും അദ്ദേഹത്തെ അമ്പരപ്പിച്ചു.
വേണുവേട്ടൻ: (വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ) “സുനിതേ… നീ… നീ ഇതെല്ലാം ഇപ്പോഴും ഓർക്കുന്നുണ്ടല്ലോ. എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാനാവുന്നില്ല. നീ ശരിക്കും എന്നെ വിട്ടു പോയിട്ടില്ലായിരുന്നു അല്ലേ?”
സുനിത ആ മോതിരം മുറുകെ പിടിച്ചുകൊണ്ട് പതുക്കെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അരികിലേക്ക് നടന്നു വന്നു. അവളുടെ ആ മഞ്ഞ സാരിയിലെ നീല പൂക്കൾ ആ വെളിച്ചത്തിൽ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാൽക്കൽ പതുക്കെ ഇരുന്നു.
സുനിത: “മരണത്തിന് പോലും എന്നെ നിങ്ങളിൽ നിന്ന് അകറ്റാൻ കഴിയില്ല വേണുവേട്ടാ. ഈ എട്ടു വർഷവും ഞാൻ ഇവിടെത്തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു… നിഴലായി… കാവലായി. ഇനി എനിക്ക് നിങ്ങളെ തനിച്ചാക്കി പോകാൻ വയ്യ.”
ആ ചുവന്ന വെളിച്ചത്തിൽ, ആ പഴയ കട്ടിലിന്റെ അരികിൽ വേണുവേട്ടന്റെ കാൽക്കൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് സുനിത ഓരോന്നായി വെളിപ്പെടുത്താൻ തുടങ്ങി. വേണുവേട്ടൻ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് ആശ്ചര്യത്തോടെ അവളെത്തന്നെ നോക്കി നിന്നു.
വേണുവേട്ടൻ: “സുനിതേ… എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാനാവുന്നില്ല. നീ എങ്ങനെയാണ് ഈ മീരയിൽ എത്തിയത്? അവൾക്ക് ഇതൊക്കെ അറിയാമോ?”
സുനിത ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈകളിൽ പതുക്കെ തഴുകി.
