സുനിത: “ഇവൾ ഇവിടെ ആദ്യമായി കാലുകുത്തിയപ്പോൾ തന്നെ ഞാൻ ഇവളിലേക്ക് കയറി വേണുവേട്ടാ. ഇവൾക്കറിയില്ല ഉള്ളിൽ ഞാനുണ്ടെന്ന്. പക്ഷേ ചെറിയ ചില സംശയങ്ങൾ രാഹുലിനും മീരയ്ക്കും ഇടയ്ക്ക് തോന്നാറുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ഒരു കാര്യം പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കണം… അവരുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് എന്നെ ‘സുനിതേ’ എന്ന് വിളിക്കരുത്. ‘മീരേ’ എന്ന് തന്നെ വിളിച്ചാൽ മതി. സുനിതേ എന്ന് വിളിച്ചാൽ ഓർമ്മയില്ലാതെ ഞാൻ പുറത്തുവരും, അത് അവർക്ക് താങ്ങാൻ കഴിയില്ല.”
വേണുവേട്ടൻ ഒന്ന് ആലോചിച്ചു. കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിൽ നടന്ന പല കാര്യങ്ങളും ഇപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് വ്യക്തമാവുകയായിരുന്നു.
വേണുവേട്ടൻ: “അല്ല സുനിതേ… മീരയെ എനിക്ക് കൂട്ടായി, ഒരു ഭാര്യയെപ്പോലെ വിടാം എന്ന് രാഹുൽ എന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നല്ലോ. അതൊക്കെ…”
സുനിത: (ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) “അതും ഞാൻ തന്നെ ചെയ്യിച്ചതാ വേണുവേട്ടാ. നിങ്ങളോട് മീരയ്ക്ക് ഇഷ്ടം തോന്നിപ്പിച്ചതും ഞാൻ തന്നെ. അവരെ ഇങ്ങോട്ട് എത്തിക്കാൻ ഞാൻ അത്രയൊക്കെ കളികൾ കളിച്ചു.”
വേണുവേട്ടൻ: “അപ്പോൾ ഇവരെ ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവന്നത് നീ തന്നെയാണോ?”
സുനിത: “അല്ല വേണുവേട്ടാ… അത് ഞാനല്ല. അത് ഇവരുടെ വിധിയാവാം.” അവൾ പതുക്കെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. “ഇവൾക്ക് എന്റെ അതേ രൂപം തോന്നുന്നത് തികച്ചും സ്വാഭാവികമാണ്. ആ രൂപസാദൃശ്യം കണ്ടപ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് ഇവളോട് ഒരു ഇഷ്ടം തോന്നി…
അത് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. നിങ്ങൾ വേറെ പെണ്ണുങ്ങളുടെ അടുത്തൊന്നും പോകാത്തതുകൊണ്ട് ഞാൻ അതൊന്നും കാര്യമാക്കുന്നില്ല.”
