സുനിതയുടെ ഭാവം പെട്ടെന്ന് ഒന്ന് മാറി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു കുസൃതിയും അല്പം ഗൗരവവും നിറഞ്ഞു.
സുനിത: “പിന്നെ നമ്മുടെ ജാനകിച്ചേച്ചി… ആ കക്ഷിക്ക് നിങ്ങളുടെ അടുത്ത് ഒരു കളിയുണ്ടല്ലോ. ഇടയ്ക്കിടെ അവർക്ക് ഞാൻ ഓരോ ‘കൊട്ട്’ കൊടുക്കാറുണ്ട്. അതുകൊണ്ടായിരിക്കും ഇവർ ഇങ്ങോട്ട് താമസം തുടങ്ങിയ ശേഷം അവളെ ഇങ്ങോട്ട് മഷിയിട്ടു നോക്കിയാൽ കാണാത്തത്!”
വേണുവേട്ടൻ അന്തംവിട്ടിരുന്നു പോയി. തന്റെ ചുറ്റും ഇത്രയും കാര്യങ്ങൾ നടന്നിട്ടും താൻ ഒന്നും അറിഞ്ഞില്ലല്ലോ എന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ അത്ഭുതം. സുനിത പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മടിയിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. ആ മുല്ലപ്പൂമണം മുറിയിലാകെ നിറഞ്ഞു നിന്നു.
സുനിത: “ഇനി പേടിക്കണ്ട വേണുവേട്ടാ… നിങ്ങളുടെ സുനിത ഇവിടെത്തന്നെയുണ്ട്. രൂപം മാറിയാലും ഈ മനസ്സ് മാറിയിട്ടില്ല.”
സുനിത പതുക്കെ വേണുവേട്ടന്റെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ചു. എന്നിട്ട് ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
സുനിത: “അല്ല വേണുവേട്ടാ… ഇന്നലെ രാഹുലിനോട് ഓരോന്ന് പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നല്ലോ… എനിക്ക് വെറും ഒരു കൂട്ട് മതി, സെക്സ് ഒന്നും വേണ്ട എന്ന്. അത് എന്തേ അങ്ങനെ ഒരു മാറ്റം? മീരയെ കണ്ടപ്പോൾ പഴയതൊക്കെ മറന്നു പോയോ?”
വേണുവേട്ടൻ ഒന്ന് ചമ്മി. അദ്ദേഹം അവളുടെ ആ മഞ്ഞ സാരിയിൽ പൊതിഞ്ഞ ഉടലിലേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
വേണുവേട്ടൻ: “എടീ… അത് പിന്നെ… ഇവൾ (മീര) വെറും കുട്ടിയല്ലേ. നമ്മുടെ ആ പഴയ കളികൾ ഇവൾക്ക് താങ്ങാൻ പറ്റുമോ എന്ന് എനിക്ക് പേടിയുണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാ ഞാൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്. നിന്റെ ആ ആവേശമൊന്നും ഇവൾക്ക് ഉണ്ടാവില്ലല്ലോ എന്ന് ഞാൻ കരുതി.”
