പുനർജ്ജന്മം 3 [ജോൺ എബ്രഹാം] 65

​സുനിത: (കിതച്ചുകൊണ്ട്) “മതി… മതി വേണുവേട്ടാ… എനിക്ക് സഹിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു തീ പടരുകയാണ്. നിങ്ങളുടെ ഈ സുനിതയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ തന്നെ നിങ്ങളെ വേണം!”

​അവൾ തന്റെ തുടകൾ കൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ തല മുറുക്കെപ്പിടിച്ചു.
അവരുടെ ശ്വാസം മുറിയിലാകെ ലഹരിയായി പടർന്നു.

ആ പഴയ കട്ടിലിൽ മലർന്നു കിടക്കുന്ന സുനിതയുടെ ഉടൽ ഒരു വില്ലുപോലെ വളഞ്ഞു. അവളുടെ വെളുത്തു തുടുത്ത തുടകൾ വേണുവേട്ടന്റെ തോളുകളിൽ മുറുകി. വടിച്ചു മിനുക്കിയ ആ ചുവന്ന ഇതളുകൾക്കിടയിൽ അദ്ദേഹം തന്റെ നാവുകൊണ്ട് ഒരു മാന്ത്രിക ലോകം തീർക്കുകയായിരുന്നു.

​സുനിത: (കിതച്ചും പിടഞ്ഞും കൊണ്ട്) “ആഹ്… വേണുവേട്ടാ… മ്മ്മ്… നിർത്തല്ലേ… എന്നെ നക്കി സ്വർഗത്തിലെത്തിക്ക്… ഹാവൂ… എനിക്ക് വട്ടെടുക്കുന്നു!”

​വേണുവേട്ടൻ തന്റെ നാവുകൊണ്ട് ആ തുടുത്തു നിൽക്കുന്ന കന്തിന്റെ മുകളിൽ വട്ടം വരച്ചും, പതുക്കെ നുണഞ്ഞും അവളെ ഉന്മത്തയാക്കി. ഓരോ തവണ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നാവ് ആ രഹസ്യ ഭാഗങ്ങളിൽ സ്പർശിക്കുമ്പോഴും സുനിതയുടെ വിരലുകൾ കട്ടിലിലെ വിരിപ്പിൽ ആഞ്ഞു മുറുകി. മുടിയിലെ മുല്ലപ്പൂക്കൾ ബെഡിലാകെ ചിതറി വീണു.

​അവളുടെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് വരുന്ന ആ വശ്യമായ ഗന്ധം വേണുവേട്ടനെ കൂടുതൽ ആവേശഭരിതനാക്കി. അദ്ദേഹം തന്റെ നാവു കൊണ്ട് ആ ഇതളുകളുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്നു.

​സുനിത: “വേണുവേട്ടാ… മതി… എനിക്ക് വരുന്നു… ആാാാഹ്!”

​അവൾ പതുക്കെ പുളഞ്ഞു കൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ തല തന്റെ തുടകൾക്കിടയിലേക്ക് അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. അവളുടെ ശരീരം ഒന്നാകെ വിറച്ചു, ഒരു വലിയ ആശ്വാസത്തോടെ അവൾ കട്ടിലിലേക്ക് തളർന്നു വീണു.

The Author

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *