മീര വേഗം ബാൽക്കണിയിലേക്ക് ചെന്നു. രാഹുൽ സ്കൂട്ടർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് പോകുന്നത് കണ്ട് അവൾ കൈവീശി ‘ബൈ’ പറഞ്ഞു. അവൻ പോയതും അവൾ താഴേക്ക് നോക്കി. അവിടെ മുറ്റത്ത് അങ്കിൾ ചെടികൾ നനയ്ക്കുകയാണ്. ആ ചുവന്ന സാരിയിൽ മീരയെ കണ്ടതും അങ്കിൾ ഒന്ന് നിന്നു.
അങ്കിൾ: “ആ മീരേ… ഗുഡ് മോർണിംഗ്. തിരക്കിലാണോ? ഒന്ന് താഴേക്ക് വരാമോ, ഒരു കാര്യം ചോദിക്കാനുണ്ടായിരുന്നു.”
മീരയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചമ്മൽ തോന്നി . അവൾ തന്റെ ആ ചുവന്ന സാരിയുടെ തലപ്പൊന്ന് മാറ്റി, വയറും ആ ആഴമുള്ള പൊക്കിളും അങ്കിളിന്റെ കണ്ണിൽ ഉടക്കുന്ന രീതിയിൽ ഒന്നുകൂടി ഒതുക്കി ഉടുത്തു. എന്നിട്ട് പതുക്കെ സ്റ്റെപ്പിറങ്ങി താഴേക്ക് ചെന്നു.
മീര: (ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ) “എന്താണ് അങ്കിൾ? എന്തിനാ വിളിച്ചത്? എന്തെങ്കിലും വേണമായിരുന്നോ?”
അങ്കിൾ അവളെ ഒന്ന് അടിമുടി നോക്കി. ആ ചുവന്ന സാരിയിൽ അവളുടെ വടിവുകൾ കണ്ട് അങ്കിളിന്റെ പഴയ കിക്കൊക്കെ തിരിച്ചുവരുന്നത് പോലെ തോന്നി. അദ്ദേഹം പതുക്കെ പൈപ്പ് താഴെ വെച്ചു.
അങ്കിൾ: “അല്ല… രാഹുൽ രാവിലെ എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞോ? ഇന്നലെ നടന്ന കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് വല്ലതും?”
മീര: “എന്ത് പറയാൻ അങ്കിൾ? ഇന്നലെ കഴിച്ച കാര്യമാണോ? ഇന്നലെ അവനും ഓവറായി, എനിക്കും ഓവറായി. എങ്ങനെ ഒക്കെയോ മുകളിലെത്തി ബെഡിൽ കിടന്നത് മാത്രമേ എനിക്ക് ഓർമ്മയുള്ളൂ. അങ്കിൾ എപ്പോഴാ കിടന്നത്?”
അങ്കിൾ: “ഞാനും നിങ്ങൾ പോയ ഉടനെ തന്നെ കിടന്നു. പക്ഷെ… വേറെ ഒന്നും നിനക്ക് ഓർമ്മയില്ലേ? രാഹുൽ അവിടെ ഇരുന്നപ്പോൾ എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എനിക്കാണെങ്കിൽ ഒന്നും അത്ര വ്യക്തമല്ല. എന്തെങ്കിലും കുഴപ്പമുണ്ടോ എന്ന് ചോദിച്ചതാ…”
മീര: “കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല അങ്കിൾ. അവൻ ലഹരിയിൽ എന്തൊക്കെയോ പുലമ്പും, അതൊക്കെ അങ്കിൾ വിട്ടേക്ക്. അങ്കിൾ രാവിലെ തന്നെ എന്തിനാ ഇതൊക്കെ ഓർത്ത് ടെൻഷനാകുന്നത്? അങ്കിളിന് വേറെ ഒന്നും ഓർമ്മയില്ലേ?”
