പുഷ്‌പ്പ അറിയാതെ [Gilli Bala] 170

പോലീസാണെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ച് മംഗളം ശീനുവിന്റെ ആളുകൾ പെട്ടെന്ന് വണ്ടിയിൽ കയറി സ്ഥലം വിട്ടു.

​തളർന്നു വീണ കേശവനെ താങ്ങിപ്പിടിച്ച് ശ്രീവല്ലിയും ബാക്കിയുള്ളവരും എങ്ങനെയൊക്കെയോ വീട്ടിലെത്തി. കേശവന്റെ വസ്ത്രങ്ങളെല്ലാം കീറിപ്പറിഞ്ഞിരുന്നു, അവൻ ശ്വസിക്കാൻ പോലും പാടുപെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​ബംഗ്ലാവിൽ എത്തിയ ഉടനെ ശ്രീവല്ലി അവനെ സോഫയിൽ കിടത്തി.

പുഷ്പയോടുള്ള ഭയം കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് തനിക്ക് വേണ്ടി ജീവൻ കളയാൻ തയ്യാറായ കേശവനോട് അവൾക്ക് ആദ്യമായി ഒരു പ്രത്യേക സ്നേഹവും അനുകമ്പയും തോന്നി.

​ശ്രീവല്ലി: (കണ്ണുനിറഞ്ഞുകൊണ്ട്) “കേശവാ… എന്തിനാ ഇത്രയും തല്ല് കൊണ്ടത്? നിനക്ക് വല്ലതും പറ്റിയിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്തേനെ?”

​കേശവൻ: (വേദന കടിച്ചമർത്തി ഒരു ചിരിയോടെ) “നിങ്ങൾക്കൊരു പോറൽ പോലും ഏൽക്കില്ലെന്ന് ഞാൻ പുഷ്പയ്ക്ക് വാക്ക് കൊടുത്തതാ ഏട്ടത്തീ… പുഷ്പ കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ എനിക്ക് നിങ്ങളല്ലേ ഉള്ളൂ.”

​അവന്റെ ആ വാക്കുകൾ ശ്രീവല്ലിയുടെ ഉള്ളിൽ തട്ടി. അവൾ മെല്ലെ ഒരു തുണി വെള്ളത്തിൽ മുക്കി അവന്റെ മുറിവുകൾ തുടച്ചു കൊടുക്കാൻ തുടങ്ങി. ആ നിമിഷം അവർക്കിടയിലെ ദൂരം പതുക്കെ ഇല്ലാതാവുകയായിരുന്നു.

ആ വലിയ ബംഗ്ലാവിൽ നിശബ്ദത തളംകെട്ടി നിന്നു. മുറിവേറ്റ കേശവൻ കിടക്കുന്ന മുറിയിൽ മങ്ങിയ വെളിച്ചം മാത്രം. മംഗളം ശീനുവിന്റെ ആളുകളിൽ നിന്ന് തന്നെ രക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി തല്ലുവാങ്ങിക്കൂട്ടിയ കേശവന്റെ അവസ്ഥ കണ്ട് ശ്രീവല്ലിയുടെ ഉള്ളം ഉരുകുകയായിരുന്നു.