പുഷ്‌പ്പ അറിയാതെ [Gilli Bala] 170

​ശ്രീവല്ലിയുടെ അരക്കെട്ടിലെ ആ ചെറിയ മടക്കുകളും, വളകുകൾ കിലുങ്ങുന്ന അവളുടെ കൈകളും തന്റെ ശരീരത്തിൽ സ്പർശിക്കുമ്പോൾ കേശവൻ ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ചു. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു ജ്യേഷ്ഠത്തിയോടുള്ള ബഹുമാനത്തേക്കാൾ ഉപരിയായി, ആ പെണ്ണിനെ സ്വന്തമാക്കാനുള്ള ഒരു അടങ്ങാത്ത ആഗ്രഹം അവനിൽ പുകഞ്ഞു.

പക്ഷേ, പുറത്ത് അവൻ അത് പ്രകടിപ്പിച്ചില്ല.

ദയനീയമായി നോക്കുന്ന ഒരു രോഗിയെപ്പോലെ അവൻ കണ്ണുകൾ പാതി അടച്ചു കിടന്നു. തനിക്ക് വേണ്ടി മുറിവുകൾ തുടയ്ക്കുന്ന ആ വിരലുകൾ തന്റെ ദേഹത്ത് പതിയുന്ന ഓരോ സെക്കൻഡിലും, അവൻ തന്റെ കാമത്തെ കടിച്ചമർത്തി ഉള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു.

​”വേദനിക്കുന്നുണ്ടോടാ?” എന്ന് ശ്രീവല്ലി ആർദ്രമായി ചോദിച്ചപ്പോൾ, “ഇല്ല ഏട്ടത്തീ…”

എന്ന് അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞത് ഇടറിയ ശബ്ദത്തോടെയായിരുന്നു. ആ ഇടർച്ച വേദന കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് തന്റെ ഉള്ളിൽ പടരുന്ന ആ അവിശുദ്ധമായ മോഹത്തെ ഒളിപ്പിക്കാൻ അവൻ പാടുപെടുന്നതുകൊണ്ടായിരുന്നു. അവൾ നൽകിയ ഓരോ പരിചരണവും അവനിലെ വികാരങ്ങളെ കൂടുതൽ ആളിപ്പടർത്തുകയായിരുന്നു.

ഒരു വാരത്തിന് ശേഷം കേശവന്റെ മുറിവുകളെല്ലാം ഉണങ്ങി, അവൻ പഴയ ഉന്മേഷം വീണ്ടെടുത്തു. എന്നാൽ ആ ദിവസങ്ങൾ കൊണ്ട് അവർക്കിടയിലെ അടുപ്പം ഒരു പുതിയ തലത്തിലെത്തിയിരുന്നു. പുഷ്പയുടെ അസാന്നിധ്യത്തിൽ ഏകാന്തത അനുഭവിച്ചിരുന്ന ശ്രീവല്ലിക്ക്, ഇപ്പോൾ കേശവൻ വെറുമൊരു സഹായിയല്ല, മറിച്ച് മനസ്സുതുറന്ന് സംസാരിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു കൂട്ടുകാരനായി മാറി.