പുഷ്‌പ്പ അറിയാതെ [Gilli Bala] 170

 

 

 

​കേശവൻ: “പിന്നേ… ഞാൻ ഇങ്ങനെ കരിവാളിച്ചു കറുത്തു നിൽക്കുകയല്ലേ ഏട്ടത്തി. പെണ്ണുങ്ങൾക്കൊക്കെ നല്ല വെളുത്ത ചോക്ലേറ്റ് പയ്യന്മാരെ അല്ലേ ഇഷ്ടം. ഈ  രൂപത്തെ ആര് നോക്കാനാ!”

 

 

 

​അവന്റെ ആ നിസ്സഹായത കണ്ടപ്പോൾ ശ്രീവല്ലിക്ക് ചിരി വന്നു. അവൾ സ്നേഹത്തോടെ അവന്റെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു. ആ പച്ച ബ്ലൗസിനുള്ളിൽ അവളുടെ സാമീപ്യം കേശവനിൽ വീണ്ടും ഇക്കിളികൾ പടർത്തി.

 

 

 

​ശ്രീവല്ലി: “പോടാ… പെണ്ണുങ്ങൾക്ക് നിറമൊന്നും ഒരു വിഷയമേ അല്ല. അവരുടെ കൂടെ നിൽക്കാൻ ധൈര്യമുള്ള ഒരാളെയാണ് അവർക്ക് വേണ്ടത്. നീ ഒന്നിനും വിഷമിക്കണ്ട, നിനക്കും നല്ലൊരു കുട്ടിയെ കിട്ടും. ഞാൻ നോക്കി തരാം.”

 

 

 

​കേശവൻ മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ ആ മീൻ പാത്രത്തിലേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു.

 

 

 

​ശ്രീവല്ലി: “അതൊക്കെ പോട്ടെ, എങ്ങനത്തെ പെണ്ണിനെ കെട്ടാനാണ് നിന്റെ പ്ലാൻ? നിന്റെ മനസ്സിൽ വല്ല രൂപവും ഉണ്ടോ?”

 

 

 

​കേശവൻ: “അങ്ങനെ ഒന്നുമില്ല ഏട്ടത്തി… എന്നെപ്പോലൊരുത്തന് വല്ല പെണ്ണിനെയും കിട്ടിയാൽ അതൊരു വലിയ ലോട്ടറി അടിച്ച പോലെയാണ്. സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പോലും പേടിയാ.”

 

 

 

​ശ്രീവല്ലി: “എടാ… സങ്കൽപ്പിക്കുന്നത് തെറ്റൊന്നുമല്ലല്ലോ. ഓരോരുത്തർക്കും ഓരോ ഇഷ്ടങ്ങൾ ഉണ്ടാവില്ലേ? നിന്റെ മനസ്സിലെ ആ പെണ്ണ് എങ്ങനത്തെ പെണ്ണാവണം എന്നെങ്കിലും ഒന്ന് പറ.”

 

 

 

 

​കേശവൻ കുറച്ചുനേരം ആലോചിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ ശ്രീവല്ലിയുടെ ആ ചുവന്ന സാരിയുടെ അറ്റത്തും അവളുടെ വശ്യമായ മുഖത്തും തങ്ങിനിന്നു. അവളുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്നുള്ള ആ സുഗന്ധം അവനെ വല്ലാതെ മത്തുപിടിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.