പുഷ്‌പ്പ അറിയാതെ [Gilli Bala] 170

​ശ്രീവല്ലി അവന്റെ നെഞ്ചിൽ വിരലുകൾ കൊണ്ട് ചിത്രം വരച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ അല്പം നനഞ്ഞിരുന്നു.

​ശ്രീവല്ലി: “നിങ്ങൾ ഇല്ലാത്തപ്പോൾ ഈ വീടും കാടും ഒക്കെ എനിക്ക് പേടിയാ. കേശവനും പിള്ളേരും ഉണ്ടെങ്കിലും… നിങ്ങളുടെ ആ ശബ്ദം കേട്ടില്ലെങ്കിൽ എനിക്ക് സമാധാനം ഉണ്ടാവില്ല.”

​പുഷ്പ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ അമർത്തി ചുംബിച്ചു.

​പുഷ്പ: “കേശവനോട് ഞാൻ എല്ലാം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അവൻ നിന്റെ നിഴലായി കൂടെയുണ്ടാകും. നീ ധൈര്യമായിരിക്കണം. ഈ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ റാണി നീയല്ലേ? ഞാൻ വരുന്നത് വരെ ഈ സിംഹാസനം നീ കാക്കണം.”

​ആ രാത്രിയുടെ ബാക്കി സമയം അവർ പരസ്പരം വാക്കുകൾ കൊണ്ടും മൗനം കൊണ്ടും പ്രണയിച്ചു. നേരം പുലരാൻ ഇനി അധികം സമയമില്ലെന്ന് അവർക്കറിയാമായിരുന്നു. പുഷ്പയുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും നിർണ്ണായകമായ യാത്രയ്ക്ക് മുൻപുള്ള ആ നിമിഷങ്ങൾ, ശ്രീവല്ലിയുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ മാറ്റങ്ങൾക്ക് കാരണമാകുമെന്ന് അവർ അപ്പോൾ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

മുറിയിലെ നിലവിളക്കിന്റെ വെളിച്ചം ചുവരുകളിൽ നിഴൽരൂപങ്ങൾ തീർത്തു. ജനലിലൂടെ വരുന്ന തണുത്ത കാറ്റ് പുഷ്പയുടെ കരുത്തുറ്റ ശരീരത്തെ തഴുകി കടന്നുപോയി.

ചൈനയിലേക്കുള്ള തന്റെ വലിയ യാത്രയ്ക്ക് മുൻപ്, തന്റെ സർവ്വസ്വവുമായ ശ്രീവല്ലിയോടൊപ്പം ചിലവിടുന്ന ഈ നിമിഷങ്ങൾ പുഷ്പയ്ക്ക് വിലപ്പെട്ടതായിരുന്നു.

​ശ്രീവല്ലി അവന് അഭിമുഖമായി ഇരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രണയവും ഒപ്പം ഒരു ചെറിയ പരിഭവവും കലർന്നിരുന്നു. പുഷ്പ തന്റെ പരുക്കൻ കൈകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ മൃദുവായ മുഖം പിടിച്ചുയർത്തി.