ശ്രീവല്ലി: “മതി മതി… നിന്റെ ഈ തള്ളലൊക്കെ കേട്ടാൽ ഞാൻ ഇപ്പോഴേ ബോധം കെട്ടു വീഴും. നീയാ മീൻ അങ്ങോട്ട് എടുത്തു വെക്ക്. എന്നിട്ട് ആ ഉള്ളി തൊലിക്കൂ.”
കേശവൻ: “ഞാൻ തൊലിക്കാം. പക്ഷേ ഒരു കണ്ടീഷൻ ഉണ്ട്. കറി ഉണ്ടാക്കി കഴിഞ്ഞാൽ ആദ്യം എനിക്ക് തന്നെ തരണം. ഈ മണം അടിച്ചു നിൽക്കുന്നത് കൊണ്ട് എനിക്ക് നല്ല വിശപ്പ് തോന്നുന്നുണ്ട്.”
ശ്രീവല്ലി: “ഓഹോ… അപ്പോൾ മണം വിശപ്പിനും കാരണമാകുമല്ലേ? നീ ശരിക്കും ഒരു കവി ആകേണ്ടവനായിരുന്നു കേശവാ. വഴി തെറ്റി ഈ കാട്ടിലെ പണിക്കാരനായതാ.”
ശ്രീവല്ലി ചിരിച്ചു. അവളുടെ ചിരിയിൽ ഇപ്പോൾ ഒരു ആത്മബന്ധത്തിന്റെ പുതുമയുണ്ടായിരുന്നു. കേശവന്റെ തുറന്ന സംസാരവും അവളോടുള്ള ആരാധനയും അവളിലെ സ്ത്രീയെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പാചകമെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ഊട്ടുപുരയിൽ ഇലയിട്ട് അവർ ഇരുന്നു. ചുവന്ന സാരിയുടെ മുന്താണി അരയിൽ തിരുകി ശ്രീവല്ലി വിളമ്പാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, ആ പച്ച ബ്ലൗസിന്റെ മുറുക്കവും അവളുടെ ചലനങ്ങളും കേശവന്റെ കണ്ണുകളെ വീണ്ടും അലയാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു.
ശ്രീവല്ലി: “ദാ, നീ ചോദിച്ച മീൻ കറി. ഇതിന്റെ മണം എങ്ങനെയുണ്ട്? നേരത്തെ പറഞ്ഞ ആ ‘അത്തറിനേക്കാൾ’ ഇതിനാണോ മണം?”
അവൾ ചോറിലേക്ക് കറി ഒഴിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കൈകൾ കേശവന്റെ തോളിൽ ഒന്ന് തട്ടി. കേശവൻ ഒരു കഷ്ണം മീൻ എടുത്ത് പതുക്കെ രുചിച്ചു നോക്കി.
