പുഷ്‌പ്പ അറിയാതെ [Gilli Bala] 170

​ശ്രീവല്ലി: “മതി മതി… നിന്റെ ഈ തള്ളലൊക്കെ കേട്ടാൽ ഞാൻ ഇപ്പോഴേ ബോധം കെട്ടു വീഴും. നീയാ മീൻ അങ്ങോട്ട് എടുത്തു വെക്ക്. എന്നിട്ട് ആ ഉള്ളി തൊലിക്കൂ.”

​കേശവൻ: “ഞാൻ തൊലിക്കാം. പക്ഷേ ഒരു കണ്ടീഷൻ ഉണ്ട്. കറി ഉണ്ടാക്കി കഴിഞ്ഞാൽ ആദ്യം എനിക്ക് തന്നെ തരണം. ഈ മണം അടിച്ചു നിൽക്കുന്നത് കൊണ്ട് എനിക്ക് നല്ല വിശപ്പ് തോന്നുന്നുണ്ട്.”

​ശ്രീവല്ലി: “ഓഹോ… അപ്പോൾ മണം വിശപ്പിനും കാരണമാകുമല്ലേ? നീ ശരിക്കും ഒരു കവി ആകേണ്ടവനായിരുന്നു കേശവാ. വഴി തെറ്റി ഈ കാട്ടിലെ പണിക്കാരനായതാ.”

​ശ്രീവല്ലി ചിരിച്ചു. അവളുടെ ചിരിയിൽ ഇപ്പോൾ ഒരു ആത്മബന്ധത്തിന്റെ പുതുമയുണ്ടായിരുന്നു. കേശവന്റെ തുറന്ന സംസാരവും അവളോടുള്ള ആരാധനയും അവളിലെ സ്ത്രീയെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

പാചകമെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ഊട്ടുപുരയിൽ ഇലയിട്ട് അവർ ഇരുന്നു. ചുവന്ന സാരിയുടെ മുന്താണി അരയിൽ തിരുകി ശ്രീവല്ലി വിളമ്പാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, ആ പച്ച ബ്ലൗസിന്റെ മുറുക്കവും അവളുടെ ചലനങ്ങളും കേശവന്റെ കണ്ണുകളെ വീണ്ടും അലയാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു.

​ശ്രീവല്ലി: “ദാ, നീ ചോദിച്ച മീൻ കറി. ഇതിന്റെ മണം എങ്ങനെയുണ്ട്? നേരത്തെ പറഞ്ഞ ആ ‘അത്തറിനേക്കാൾ’ ഇതിനാണോ മണം?”

​അവൾ ചോറിലേക്ക് കറി ഒഴിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കൈകൾ കേശവന്റെ തോളിൽ ഒന്ന് തട്ടി. കേശവൻ ഒരു കഷ്ണം മീൻ എടുത്ത് പതുക്കെ രുചിച്ചു നോക്കി.