കേശവൻ: “മീൻ കറിക്ക് നല്ല മണമുണ്ട് ഏട്ടത്തീ. പക്ഷേ, വിളമ്പാൻ നേരത്ത് നിങ്ങളുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് വരുന്ന ആ ഒരു മണം ഉണ്ടല്ലോ… അതിലാണ് ഈ കറിയുടെ രുചി ഇരിക്കുന്നത്. സത്യം പറഞ്ഞാൽ എനിക്ക് മീൻ കഴിക്കുന്നതിനേക്കാൾ ഇപ്പോൾ നിങ്ങളെ നോക്കി ഇരിക്കാനാ തോന്നുന്നത്.”
ശ്രീവല്ലി: (മുഖത്ത് ഗൗരവം വരുത്താൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട്) “നീ പിന്നെയും തുടങ്ങിയോ? അടങ്ങിയിരുന്ന് കഴിക്കാൻ നോക്ക് കേശവാ. അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ഇപ്പോൾ തന്നെ നിന്നെ എഴുന്നേൽപ്പിക്കും.”
കേശവൻ: “എഴുന്നേൽപ്പിച്ചോ… പക്ഷേ നിങ്ങൾ എന്റെ കൂടെ ഇരുന്നാൽ മാത്രമേ ഞാൻ കഴിക്കൂ. തനിച്ച് ഇരുന്നു കഴിക്കാൻ എനിക്ക് ഒരു രസമില്ല.”
ശ്രീവല്ലി മടിച്ചാണെങ്കിലും അവന്റെ എതിരെയുള്ള ഇലയിൽ ഇരുന്നു. അവർ രണ്ടുപേരും മാത്രമുള്ള ആ വലിയ ഹാളിൽ, പുറത്തെ ചീവീടുകളുടെ കരച്ചിൽ കേൾക്കാം. ഇടയ്ക്ക് കേശവൻ ഒരു കഷ്ണം മീൻ എടുത്ത് അവളുടെ ഇലയിലേക്ക് വെച്ചു കൊടുത്തു.
കേശവൻ: “ഏട്ടത്തി… പുഷ്പ തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ ഇതൊക്കെ നമുക്ക് മിസ്സ് ചെയ്യില്ലേ? ഈ സ്വാതന്ത്ര്യം, ഈ സംസാരം… എല്ലാം?”
ശ്രീവല്ലി ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു. അവളുടെ ഉള്ളിൽ നേരത്തെ തോന്നിയ ആ തരിപ്പും നനവും ഇപ്പോഴും അവശേഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ കേശവനെ ഒന്ന് നോക്കി.
ശ്രീവല്ലി: “നിനക്ക് അങ്ങനെ തോന്നുന്നുണ്ടോ? എങ്കിലും അവൻ എന്റെ സാമിയല്ലേടാ… പക്ഷേ, നീ കൂടെയുള്ളപ്പോൾ എനിക്ക് ഒരു പ്രത്യേക സമാധാനം തോന്നുന്നുണ്ട്. നീ എന്നെ ഒരു പാട് കെയർ ചെയ്യുന്നുണ്ട്.”
