പുഷ്‌പ്പ അറിയാതെ [Gilli Bala] 170

​ശ്രീവല്ലി ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൾ കേശവന്റെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ചു നിന്നു. ആ വലിയ ബംഗ്ലാവിൽ അവർ രണ്ടുപേരും മാത്രമുള്ള ആ രാത്രിയിൽ, വികാരങ്ങളുടെ പുതിയൊരു ലോകം അവർക്ക് മുന്നിൽ തുറക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു.

അടുക്കളയിലെ ആ ഏകാന്തതയിൽ, അന്തരീക്ഷം കൂടുതൽ ഗാഢമായി മാറി.

കേശവന്റെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ചു നിന്ന ശ്രീവല്ലിക്ക് തന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു. കേശവൻ പതുക്കെ തന്റെ കൈകൾ അവളുടെ തോളിലൂടെ ചുറ്റി അവളെ തന്നിലേക്ക് ഒന്നു കൂടി ചേർത്തുപിടിച്ചു. പച്ച ബ്ലൗസിനുള്ളിൽ വിങ്ങിനിൽക്കുന്ന അവളുടെ മുലകൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ അമർന്നപ്പോൾ, ആ ചൂട് ഇരുവരുടെയും ശ്വാസഗതി വേഗത്തിലാക്കി.

​ശ്രീവല്ലി: (പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ) “കേശവാ… ഇത് ശരിയല്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം. പക്ഷേ, നിന്റെ ഈ അടുപ്പം എനിക്ക് തരുന്ന ഒരു ആശ്വാസം… അത് എനിക്ക് തടയാൻ പറ്റുന്നില്ലടാ.”

​കേശവൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ കഴുത്തിലെ ആ കറുത്ത ചരടിൽ വിരലുകൾ കൊണ്ട് തലോടി. പാചകം ചെയ്തപ്പോൾ പൊടിഞ്ഞ വിയർപ്പ് അവളുടെ കഴുത്തിലും മാറിലും മുത്തുമണികൾ പോലെ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ പതുക്കെ കുനിഞ്ഞ് അവളുടെ കഴുത്തിന് താഴെ, ആ വിയർപ്പിന്റെ മണം ആവോളം ഉള്ളിലേക്ക് വലിച്ചെടുത്തു.

​കേശവൻ: “ഏട്ടത്തീ… പുഷ്പ്പ വരുന്നത് വരെ ഈ നിമിഷങ്ങൾ എന്റേത് മാത്രമാണ്. ഇതിൽ ശരിയും തെറ്റും നോക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. നിങ്ങളുടെ ഈ ശരീരത്തിന്റെ മണവും ഈ സാമീപ്യവും എന്നെ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്.”