പുഷ്‌പ്പ അറിയാതെ [Gilli Bala] 170

 

 

 

​പുഷ്പ: “എന്താ ആമി… ഈ പുഷ്പരാജിന്റെ മുഖത്തോട്ട് നോക്കാൻ ഇത്ര നാണമോ?”

 

 

 

​ശ്രീവല്ലി: (മെല്ലെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തല ചായ്ച്ചു) “നാണമല്ല സാമി…

 

നിങ്ങൾ നാളെ പോവുകയല്ലേ? ഈ നെഞ്ചിന്റെ ചൂട് പറ്റി ഇങ്ങനെ എത്ര നേരം ഇരിക്കാൻ പറ്റും എന്നാ ഞാൻ ആലോചിക്കുന്നത്.”

​പുഷ്പ അവളെ വാരിപ്പുണർന്നു.

 

 

 

അവന്റെ ശ്വാസം അവളുടെ കഴുത്തിൽ തട്ടിയപ്പോൾ ശ്രീവല്ലിയിൽ ഒരു വിറയൽ പടർന്നു. അവൾ അറിയാതെ ഒരു ശീൽക്കാരത്തോടെ അവനെ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു.

 

 

 

​പുഷ്പ: “ആമി… ഈ കാടും മലയും എല്ലാം കീഴടക്കിയവനാ ഈ പുഷ്പരാജ്. പക്ഷേ നിന്റെ ഈ ഒരൊറ്റ നോട്ടത്തിന് മുന്നിൽ ഞാൻ തോറ്റുപോകുവാടീ…”

 

 

 

​അവൻ അവളുടെ അധരങ്ങളിലേക്ക് അമർന്നു. ആ ചുംബനത്തിൽ ലോകം തന്നെ മറന്നുപോയ നിമിഷം. ശ്രീവല്ലിയുടെ കൈകൾ പുഷ്പയുടെ നരച്ച മുടിയിഴകൾക്കിടയിലൂടെ അലഞ്ഞു. അവളുടെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്ന നേർത്ത മൂളലുകൾ ആ മുറിയുടെ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചു

 

 

 

.

​ശ്രീവല്ലി: (കിതപ്പോടെ) “സാമീ… എന്നെ വിട്ടു പോകല്ലേ…”

 

 

 

​പുഷ്പ: “ഒരിക്കലുമില്ല ആമി. ഈ പുഷ്പയുടെ ശ്വാസം നിൽക്കുന്നത് വരെ നീ എന്റെ കൂടെയുണ്ടാകും. നീയാണ് എന്റെ കരുത്ത്.”

 

 

 

​അവർക്കിടയിൽ വാക്കുകൾക്ക് പ്രസക്തിയില്ലാതായി. ശരീരങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ആവേശകരമായ സംഗമത്തിൽ ആ മുറി സാക്ഷിയായി. പുഷ്പയുടെ കരുത്തും ശ്രീവല്ലിയുടെ സമർപ്പണവും ഒത്തുചേർന്നപ്പോൾ അതൊരു പ്രണയകാവ്യമായി മാറി.