പുഷ്‌പ്പ അറിയാതെ [Gilli Bala] 170

​ശ്രീവല്ലി: (ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ) “ഇനി നീ പോയി കിടന്നോ കേശവാ… നേരം ഒരുപാടായി. നമുക്ക്… നമുക്ക് നാളെ കാണാം.”

​അവൾ പതുക്കെ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. ഓരോ ചുവടു വെക്കുമ്പോഴും കാലുകൾക്കിടയിലെ ആ നനവ് അവളെ തന്റെ ഉള്ളിലെ മാറ്റത്തെക്കുറിച്ച് ഓർമ്മിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. മുറിയിലെത്തി കതകടച്ച് കിടക്കയിൽ വീഴുമ്പോഴും, കേശവന്റെ പരുക്കൻ കൈകൾ തന്റെ അരക്കെട്ടിൽ സ്പർശിച്ച ആ തരിപ്പും അവന്റെ ശ്വാസത്തിന്റെ ചൂടും അവളിൽ അലയടിച്ചു.

​കേശവൻ ആ അടുക്കളയിൽ തന്നെ കുറച്ചുനേരം കൂടി നിന്നു. തന്റെ കൈകളിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ച അവളുടെ വിയർപ്പിന്റെയും ചുവന്ന സാരിയുടെയും മണം അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ആസ്വദിച്ചു. ആ രാത്രി അവൻ ഉറങ്ങിയത് തന്നെക്കുറിച്ചോ പുഷ്പയെക്കുറിച്ചോ ഓർത്തല്ല, മറിച്ച് ശ്രീവല്ലിയുടെ ആ വിങ്ങുന്ന ഉടലിനെ സ്വപ്നം കണ്ടുകൊണ്ടായിരുന്നു.

​അങ്ങനെ ആ രാത്രി അവസാനിച്ചു. പക്ഷേ, അവരുടെ ഉള്ളിൽ പുതിയൊരു പ്രണയത്തിന്റെയും കാമത്തിന്റെയും വിത്തുകൾ പാകിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ശേഷാചലം ഉണർന്നത് മറ്റൊരു വാർത്തയുമായാണ്. പുഷ്പരാജിന്റെ പത്നി ശ്രീവല്ലി പട്ടണത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ തുണിക്കടയുടെ ഉദ്ഘാടനത്തിന് എത്തുന്നു. പുഷ്പയുടെ പ്രതാപം കാരണം നാട്ടുകാർക്കെല്ലാം അവളോട് വലിയ ബഹുമാനമായിരുന്നു. ചുവന്ന സാരിയും ആ പച്ച ബ്ലൗസും മാറ്റി, ഇന്ന് അവൾ നീല നിറത്തിലുള്ള പട്ടുസാരിയിൽ അതിസുന്ദരിയായിരുന്നു.